Japanorama 15

Дури конечно се нафатам повторно да го полнам блогот со аматерски, субјективни критики - само најава за она што го зафаќа поголемиот дел од мојот аниме свет ;)

Read More

Japanorama 13 @La Kaňa

JAPANORAMA 13 @
La Kaña Bar

Read More

Small contribution

Overlord ми ја даде честа да го дадам мојот скромен girly коментар на неговиот инаку bad boy's blog ;)

Read More

Of all the lonely people

Овој пат се надоврзувам на муабет што моментално го тераат моите otaku buddies на Skype. За љубовните проблеми на луѓе што се надеваат дека има нешто таму кајшто нема. Според статистиката на Marya-san, тоа се 78.4% од популацијата. Ah, look at all those lonely people. Дури и The Beatles свиреа на оваа проблематика ;) Луѓето СЕ генерално осамени и среќата генерално ја бараат таму каде што ја нема. Па ако треба да замислуваат нешто и да се радуваат на тоа, let them be. Ионака не знаат што точно сакаат, ионака она што мислат дека го сакаат не постои. And they'll end up broken-hearted anyhow ;) Нема ништо лошо во малку фантазирање ако тоа ти ги мрда колцата во главата и те прави да се смешкаш секој ден. :)

Во аниме и манга културата осаменоста и пронаоѓањето на идеалниот партнер се решава многу многу едноставно. Не се замислува, туку се измислува - девојки и момци андроиди, софтверски програми, вонземјани, богови, демони... Или на пример, се сеќавате сигурно, минатата година надалеку и нашироко се коментираше невообичаениот брак со лик од видео игра. И така едноставно се наоѓа некој кој ви одговара :P

Што ме поттикна?  - моментално по препорака ја читам A.I. Love You, and silly me, trying to find a bigger meaning in the story. Или, посебно, silly me, што успеав, а не сум единствена, да најдам толку сличности со толку други манги и анимеа. И не ми е баш битно од каде почна сето ова. Битно не е ретко: Chobits, Ah! my Godess, Elfen Lied, Rozen Maiden, DearS, Zettai Kareshi, Video Girl Ai... just choose (Не ставам линкови, ме мрзи, а и искрено нема потреба). И битно е што генерално овие манги/анимеа спаѓаат во жанрот на ecchi, и редовно се добро оценети. Why? - Па, насловот доволно кажува мислам:)

 

Read More

The Message

Се вратив на анимево после повеќе од година дена, и сеуште незнам што да очекувам. Само знам дека песнава е одна од најдобрите што ги имам слушнато. Дефинитивно за топ 10, бар за оваа година


OP - "Message #9" by Tomoko Tane

Read More

Starwind of the Outlaw Star

Некако така се погоди, во распон од месец дена да довршам две space blues анимеа, кои веројатни и не така случајно се препорака едното за другото. Cowboy Bebop и Оutlaw Star не се ни малку слични освен во тоа што, веројатно во крајот на 90-тите години на минатиот век мешаните стилови во анимеата беа во мода, особено со сеуште силното влијание на space операта кај фановите.

За разлика од Bebop кој е сериозен кандидат за едно од најдобрите анимеа на сите времиња, Outlaw Star e само 26-епизодна shounen забава. Она што е „добро“ во анимето е комплетноста на забавата. Ликовите се одлично стереотипно поставени и добро развиени - Gene Starwind, „фраер“ пилот на сопствен вселенски брод со физички и емоционални лузни, Jim Hawkins (нормално името на главниот јунак на Treasure Island, аналогно со „учеството“ на свемирските пирати), малиот sci-fi генијалец, Melfina, андроидот со решение до центарот и знаењата на универзумот и нивните две повремени сопатнички, дивата жена-мачка Aisha и осветољубивата ронин Suzuka. Хуморот е секако составен дел од анимево, од основните дофрлања и алузии, до ecchi сцените и коментарите.

Линијата на приказната ја има, започнува и завршува, со интересен концепт на раскажување или подобро објаснување на делови од неа со почетокот на секоја епизода. После некое време, анимето преоѓа во епизодно решавање на проблеми и трки и борби низ свемирот. Во позадина стои приказната за потрагата што пред скоро цел век ја почна Wizard of Oz. Melfina се бара себеси и патот до дома, лудиот професор Gwen Khan ги бара сите мистерии на Универзумот, Harry MacDougall е во очајничка трка по љубовта на Melfina, а 7-те главни пирати, Тао мајстори, се желни за моќ поголема од Универзумот. Неможе да се сврсти во сериозна, и покрај тоа што митската The Galactic Leyline изгледа како Rama на Arthur C. Clark, пред се’, поради тоа што физичките закони не важат во поглед на свемирското патување (а верувајте, ќе најдете анимеа физички прецизни). 

Мене лично ми се допаднаа сите ефекти на акционите сцени на вселенска борба и епските слики на ѕвезденото небо, но без детали на ликовите и без многу различни емоции. Иако цртежот припаѓа на крајот на ’90-тите, што не е веоопшто одбивно, многу лош впечаток добив од тоа што ликот на Gene понекогаш е толку различен во анфас во различни епизоди, што единствено се поклопуваат неговите, лузни, тетоважи и бушавата црвена коса. 

Едно нешто што е толку блиску за двете анимеа е blues музиката, која и овде е во позадина на донекаде емотивните сцени. За жал, не е Kanno Yoko, ама сепак е доволна добра за вака забавно аниме. 

Read More