poljaff_>>manga & anime<<

Една поинаква Arrietty

2011-08-10T14:15:00.003+02:00

Она што ме поттикна конечно да го довршам и објавам претходниот пост е последниот филм на Ghibli Karigurashi no Arrietty (The Borrowers Arrietty). Филмот во февруари оваа година беше објавен во Франција, пред 10-тина дена беше премиерно прикажан во Велика Британија, а во САД ја очекува својата премиера во февруари наредната година. За разлика од претходниот филм на Ghibli, каде беше само позајмена идејата за малата сирена, во овој филм, адаптирана е, но јасно препознатлива комплетната приказна за Позајмувачите на Мери Нортон, почнувајќи од ликовите и локацијата, до текот на дејствието.

Тип: Филм

Премиера: Jul 17, 2010

Продукциска куќа: Studio Ghibli

Жанр: Фантазија

Траење: 94 мин.

Рејтинг: PG - за деца

Режија, Сториборд: Yonebayashi Hiromasa

Сценарио: Miyazaki Hayao

Музика: Cécile Corbel
Оригинална идеја: Mary Norton

Сценографија: Yoshida Noboru , Takeshige Youji

Директор на анимација: Yamashita Akihiko, Kagawa Megumi

Директор на звук: Kasamatsu Hiroshi

Продуцент: Suzuki Toshio

Seiyuu:

Arrietty ~ Shida Mirai

Sho ~ Kamiki Ryunosuke

Sadako ~Takeshita Keiko

Haru ~ Kiki Kirin

Homily ~ Outake Shinobu

Pod ~Miura Tomokazu

Spiller ~ Tatsuya Fujiwara

Кога започнав со гледањето на филмот, имав впечаток дека гледам било кој филм од познатата продукциска куќа. Не се воодушевив. Препознатлива ми беше приказнатa, ликовите, дејството. Но, кога сфатив дека токму поради тие препознатливите црти на Ghibli нема да има садизам и бруталност како во цртаните филмови со Том и Џери, ја споредив оваа анимирана верзија со сите претходни играни филмови што сум ги гледала.

Имено, овој филм е наменет за деца. Не би требало да има нехумани бодења со шилци, ловење со правосмукалки и лепенки за глувци, полнење на ѕидовите со отровен гас. И секако дека нема. И она малку „насилство“ преземено врз малите човечиња овде е прикажано како негрижа и невнимание. Дури и онаа желба на „големите“ да го докажат постоењето на малите луѓе, која и овде е прикажана како ниска страст, е без лудилото и Acme производите на Брзата птица итрица и којотот.

Напротив, приказната е едноставно раскажана - мирно и тивко е опишано растењето, созревањето по преселувањето и разделбата со ново стекнатите пријатели. Жртвите што ги правиме од одговорност према себе и нам блиските и храброста во соочувањето со реалноста.
„Позајмувачите“ не се само дел од природата - тие се природата. Размислете, како работите кои ги запоставуваме изгледаат од друга перспектива; храната или предметите кои ги фрламе - како некому се потребни или им носат страшни последици; како нашите себични дејствија, макар да се и нај добронамерни, може многу лошо да влијаат на некого друг.
Една од скриените пораки на филмот е изумирањето на природата.
Borrowers aren’t meant to be seen. … We make do. We always have. You don’t know anything about us. We’re not going to die out that easily.

Сепак, еден од најпрекрасните елементи на приказната ми е сочуваната викторијанска куќичка за кукли, која е очигледно дел од љубовта на Мијазаки кон Западот. Таа е симбол на детската фантазија, која вреди да ја сочуваме и кон која треба да се навраќаме. Истовреме е и симбол на фамилијарните врски и наследството кое не’ потсетува на љубовта и грижата на родителите.

Музиката е повеќе келтска отколку јапонска и помалу репетитивна, но тоа воопшто не му смета на филмот, туку совршено го надополнува светот на фантазијата и малите луѓе.
Ме интересира како ќе пројде филмот во Америка. Но, без оглед на тоа, сметам дека е успешна адаптација на една фантастична приказна и аниме вредно за гледање.

Оценки на аниме сајтови (до денешната дата)
ANN: 8.3 /10.0
AnimeNFO: - /10.0
Anime Source: - /10.0
Anime DB: 8.57/10.0
MAL: 8.43/10.0

Мои оценки
Приказна: 10.00
Карактери: 8.00
Гласови: 8.00
Цртеж и анимација:9.00
Звук и музика:9.00
Вкупно уживање:9.00

The little mermaid... oops, goldfish

2011-08-08T22:51:00.002+02:00

Денес, еден дечко ме потсети дека на времето пишував постови за аниме, без оглед колку луѓе ме читале или се согласувале со мене. Иако она што сакам да го променам на блогот е се’ уште under construction, eве еден пост изваден од архива и довршен, конечно, после точно година дена.

Тип:Филм

Премиера: Jul 19, 2008

Продукциски куќи: Studio Ghibli, Dentsu, d-rights, Toho Company, Walt Disney Studios<

Жанр: Adventure, Fantasy

Траење: 101 мин.

Рејтин: G -(за сите возрасти)

Режија, Сценарио, Оригинална идеа: Miyazaki Hayao

Музика: Hisaishi Joe

Сценографија: Yoshida Noboru

Директор на анимација: Kondo Katsuya

Директор на звук: Kimura Eriko

Директор на фотографија: Okui Atsushi

Извршен продуцент: Hoshino Koji

Продуцент: Suzuki Toshio Suzuki

Seiyuu:

Sousuke ~ Doi Hiroki

Ponyo ~ Nana Yuria

Fujimoto ~ Tokoro George

Risa ~ Yamaguchi Tomoko

Како што важат очекувањата и критиките за големите филмски режисери, и големите филмски куќи, така важат и очекувања и критиките за големите аниме куќи и големите аниме автори. И кај нас, меѓу оние кои се аниме и манга фанови, а и оние кои само наслушнале што е тоа, познато е името на Studio Ghibli и Hayao Miyazaki. Дури и мојот личен, а и почетокот на овој блог ми беше врзан со Miyazaki. На блогот, се’ на се’ 6 постови:
poljaff_manga & anime: Hayao Miyazaki
poljaff_manga & anime: Spirited Away
poljaff_manga & anime: Spirited Away - ликови
poljaff_manga & anime: Nausicaa of the valley of the wind
poljaff_manga & anime: Howl's moving castle
poljaff_manga & anime: The anti-fascist flying pig

Искрено, не е можно да не сте фан на Miyazaki. Пред се’ поради неверојатната имагинативност и авантурите во кои ве води, конзистентноста во ексцентричниот стил на чудната приказна и (пре)слатките ликови. Јас лично се радувам на камео улогите на нему омилените лица. Чекам да видам кого ќе препознаам и климам задоволно кога ќе успеам да фатам некој негов trademark.

Но, Gake no Ue no Ponyo (Ponyo on the cliff by the sea), не би знаела така да го оценам, како што тоа го направија Venice Film Festival и Japan Academy for Animation. И овој пат (2008), со поддршка на Disney Studio, меѓународно промовиран, со помпезни кампањи и фестивалски прикажувања. Да, навистина, филмот има одлична анимација, интересен soundtrack, но толку е очигледно наменет за многу младата публика, што мене лично дури помалку ме иритираа претерано искрените карактери на златната рипка, Ponyo и петгодишното момченце Sousuke. Базирана на идејата за Малата сирена која сака да стане човек, но без длабочината на приказната на останатите филмови на Miyazaki, Ponyo останува фантастична и немирна детска авантура за која особено мора да сте расположени, за да уживате во неа. Доколку имате помало братче или сестриче, или your own little bundle of joy, филмот е возбудлива фамилијарна забава. Понекогаш, ваквите анимации одлично одмараат, посебно во пауза од blood-shed, fight-style анимеата, но понекогаш, едноставно, премногу е напорно да се вратите на своите 5 години и на „првата“ љубов. Понекогаш, ви е преку глава од cuteness overload и едноставно, не ви се гушка плишаното мече на вашата полица (if you actually have any).

Уф, сум била премногу moody пред година дена. Ама, бар искрено сум си ги опишала впечатоците од филмот. И денес можам да кажам дека не би го гледала филмот пак, веројатно се’ додека и самата немам дете. Не бев фасцинирана од начинот на кој беше адаптирана Малата сирена на Андерсен, веројатно зашто за мене и како сказна имаше некоја друга димензија. Иако, морам да признаам, она што ме воодушевува отсекогаш кај Miyazaki и Ghibli, е што успеваат во секој филм да ја доловат љубовта во секоја димензија над еротската привлечност, карактеристична за приказните од Западот и Дизни.

Оценки на аниме сајтови
ANN: 7.9 / 10.0
AnimeNFO: 7.2/10.0
Anime Source:0 9.0/10.0
Anime DB: 7.91/10.0
MAL: 8.11/10.0

Мои оценки
Приказна: 7.00
Карактери: 7.00
Гласови: 8.00
Цртеж и анимација:9.00
Звук и музика:7.00
Вкупно уживање:7.50

Anemone short

2011-07-07T22:23:00.002+02:00

Short and sweet

2011-03-19T14:51:00.001+01:00

thnx to QUPO <3

Under construction?

2011-01-05T01:00:00.002+01:00

Пробав,
Едноставно
Не ми се допаѓа повеќе
Начинот на кој ги пишувам моите осврти.

Бљак.
ми стојат моментално 3 поста во драфт, и незнам дали некогаш ќе излезат.

Well, it's been fun, until now.

Long time no see

2010-12-11T01:52:00.003+01:00

Не сум напишала одамна ништо.
Размислував да го променам дизајнот и концептот на блогот, можеби еден ден ќе успеам и во тоа, но во суштина не сум гледала одамна ништо.
Лажам...

Во суштина сум погледнала неколку епизоди од различни анимеа, ама не сум изгледала ништо.
Мојата листа на аниме кои ми се започнати, расте по стрмна нагорна линија. Дури и MAL го забаталив, за да не ме фаќа паника од што се’ треба да завршам со гледање.
Последниве неколку месеци ја затурив мојата „ненаситност од аниме“, и се посветив на „живите“ ликови од американските телевизиски серии. Да не набројувам сега, ама скоро да компензирав за сето време што досега го посветив на анимираните јапонски серии.
И со сите промени во мојот живот, малку повеќе се посветив на готвењето, особено во вештината и различните вкусови на мафините (можеби наскоро ќе започнам со пишување и на таков еден блог, едноставно од вишок време и само моментално пригушената желба да прибележувам се’.)

Сепак, од време на време, го отварам фолдерот со аниме на екстерниот диск наместо да буричкам по куповите дивидија - така ми е најлесно - постојано достапен и од двата компјутери. Насловите кои ги чепнав и за кои се надевам наскоро ќе успеам да напишам и стандарното краток осврт, а кои во меѓувреме ги препорачувам како не популарни и скоро непознати: Master Keaton, Skullman и FLAG.
И покрај мојата моментална доследност на „трендот“ на следење на моментално популарните американски ТВ серии, стојам зад мојата максима бар кога станува збор за аниме: Бидете авантуристи и дозволете си да најдете нешто различно од Bleach, без оглед дали имате со кога да го споделите тоа. Едноставно, аниме светот е навистина богат. И ако еднаш сте влегле во него, тешко дека ќе го напуштите засекогаш.

Mecha love story

2010-08-05T00:10:00.006+02:00

Едно од оние аниме кои на мене бар оставија трага и ми останаа во сеќавање е Eureka SeveN. Во листата на MAL ми стои во Топ5, а ликовите сеуште ми се помеѓу омилените. Иако, вистина е, дека оние анимеа кои сте ги гледал меѓу првите ви се омилени и им давате високи оценки иако можеби не го заслужуваат тоа. Сепак, и покрај тоа што сум фан на mecha, military и sci-fi жанрот, ве уверувам дека ова е навистина одлично аниме и секогаш високо оценето меѓу добрите познавачи.

Eureka Seven, во Јапонија е познато како Psalms of Planets Eureka Seven (交響詩篇エウレカセブン Kōkyōshihen Eureka Sebun). Дел е од продукцијата на BONES заедничка творба на режисерот Kyoda Tomoki и сценаристот Sato Dai, двајцата со импресивни резимеа. Покрај одличното сценарио и многу добрата режија, впечатлив е и soundtrack-от на Sato Naoki, можеби и најдобриот дел од анимето. Ако сте фан на аниме музика, оваа е одлична епска инструментална оркестарска музика, која топло ја препорачувам.

Концептот на анимето е многу интересен, според мене. Во 50 епизоди ја гради приказната за Renton, 14-годишно момче со желба и талент за lifting (сурфање во воздух врз гасовитиот медиум trapar), кој по игра на случајот ќе успее да влезе во легендарниот тим на „бунтовници“ Gekkostate, запознавајќи ги пред се’ Eureka и нејзиниот Nirvash typeZERO. Серијата содржи огромен број теми и алегории, почнувајќи од насловите на епизодите (наслови на песни од Јапонија и светот), актуелни политички настани, расна интеграција, политичка коректност, сурф- и хипи- култура, родителство, фамилија, пријателство, љубов во сите дефиниции, потрага по идентитет, себе-откривање, себе-дефинирање, држење до идеали и принципи, баланс меѓу доброто и злото, правилното и погрешното, индивидуалното и заедничкото, слободата и должноста. Дури, алегорија имаат и имињата на ликовите, меѓу кои особено ми беа привлечни Charles & Ray (B)Eams (како брачниот пар архитекти).

Нормално, за сите оние кои ги сакаат овие жанрови, анимето е полно со терминологија за нова, измислена и фантастична земна и вонземна технологија. Во основа, многу потсеќа, како концепт на своите протходници NGE, Escaflowne и Ryvius, а од друга страна, покрај очигледната основа за Bounen no Xamdou, забележлива е и врската со поновите Dragonaut и Basquash. Анимацијата на mecha-та и сурфањето во воздух e фантастична. Се пазело особено на поедините детали, на јаките бои и општиот визуелниот впечаток, а особено на големите сцени и позадините. Ликовите се навистина добро и длабоко обработени, и релативно карактеристични за серијава. Има за секого по нешто, и ништо не е досадно. Добро, освен, тегнењето на приказната на крај на серијата. Последните 5-10 епизоди и временскиот распон кој го офаќаат малку се расплинија и целото дејство се стишува. Ама, покажете ми аниме кое завршило без епилог. Крајот е секогаш основата за приказната, бар во анимеата.

Покрај успешното аниме, секако следуваат манга верзии, light-novel и дури 3 игри. Но, морам навистина да го споменам долгометражниот филм кој во Јапонија го носи името Eureka 7 -Pocket full of Rainbows, зашто едноставно може подеднакво да ви се допадне едно потполно поинакво видување на светот, скоро спротивна приказна од алтернативен универзум, каде ликовите добиле сосема поинаква, да речеме „извртена“ улога. Најмалку, барем е прекрасно да се видат сцените на широкото ѕвездено небо во 1080р резолуција.

Уште една поинаква приказна за Shinsegumi

2010-07-20T20:20:00.002+02:00

Морам само на кратко да споменам, меѓу сите чудни наслови што излегоа во последно време, меѓу хорор, мистерии, трчаници и свирки, и училишни саги и слатки девојчиња и параноични ликови, после долго време, повторно некое (донекаде) историско аниме. Додека го чекав нестрпливо вториот дел од комичното Sengoku Basara, ме забавуваше Hakuouki: Shinsengumi Kitan, базирано на истомената игра.

Но и после првата сезона од 12 епизоди, уште немам дефиниран став. Веднаш после зомби војниците и oni-те кои се појавија уште во првата епизода, анимето тргна многу обично и многу рамно. Единствено нешто што се случува, се обидите да (не) се ингорира присуството на жена во нивното живеалиште, како и некои политички игри и одредени вештини со мечеви на воините. Ама и покрај навидум досадното дејствие, некако ве држи во неизвесност обликувајќи ги пополека многуте ликови; најавува дека нешто се спрема. Невината девојка не е ни свесна каде влегла, за постепено да стане клучен играч во приказната која место од историја, како да излегува од приказните кои бабите ги раскажуваат покрај огништето (за вампири и самовили и фрлени клетви). Ме разочара само тоа што речиси ништо не се одлучи, ни до 12-тата епизода и што се одложува се’ во некоја наредна сезона.

Од друга страна, она што повторно мене лично ме воодушевува, исто како и во Sengoku Basara, е поврзаноста и сличноста/различноста на ликовите со вистинските историски личности. За Shinsengumi, специјалната полиција од ронини од Едо периодот, или „Волците од Мибу“ првпат слушнав во Rurouni Kenshin - таму беа негативците на Saito Hajime (the hot general dude, anyone?). А во Gintama, пак, се вистинска пародија од секоја војска/полиција. Овде беа совршен пример на reverse harem самураи.
Искрено, и сето она што е на Wikipedia е малку за читање, а многу за воодушевување - историјата, времето, кодот, казните, Заглавив на сите ликови, и пак незнам да раскажам. Ама повторно, се воодушевив од тоа колку блиску до реалноста се претставени Harada Sanosuke, Hijikata Toshizou, Okita Souji, Saito Hajime, Toudou Heisuke, сите ронини од фракцијата на Kondou Isami. Се наоѓа понешто и за Sannan Keisuke, Inoue Genzaburou, Yamazaki Susumu, Nagakura Shinpachi,но скоро ништо за Itou Kashitarou. Неверојатно, но се споменуваат и Senhime, и докторот Matsumoto Ryoujun. Ако некому не му е мака, нека чита, како што се зачитав јас. Историјата навистина ја пишуваат победниците, но затоа никогаш не е досадна.

Meh! Tenshi....

2010-07-19T20:10:00.009+02:00

Некои работи успеваат само во аниме верзија. Некако кога приказната е бајковита и нереална, а ликовите измислени и нацртани и најглупавиот концепт може да помине како успешен. Сеуште не ми е јасно. Колку и да гледам аниме, никако да сфатам што е тоа што ги прави успешни и популарни анимеата како што во случајов е Angel Beats!

Еднаш ги разглабав ангелите и религиските убедувања во чистилиштето >> poljaff_>>manga & anime<<: Чистилиштето. Денес, раскажувам за нешто во кое не можам да најдам никаква логика. Не ми беше ни забавно, па да речам дека не барам логика во забавата. Едноставно ми е непоимливо: зошто Чистилиштето во случајов е едно школо, надвор од него не постои ништо, во него само деца со „нерешени раб оти“, и чувствата, а особено љубовта се забранети до таа мера што во случај на бунтовништво против училишниот ред се појавува Ангел / Tenshi со агресивни и крвави мерки за решавање на проблемите.

Прво, серијата почнува на релативно црно-хумористичен начин - ликовите во него, не главните, туку споредните постојано гинат (на доста крвав и насилен начин), за да оживеат после кратко време „со нови сили во нови победи“. На почетокот анимето имаше потенцијал да раскаже навистина интересна приказна, раскажувајќи низ комични настани, но и болни сеќавања, за претходниот живот на децата и совеста која ги држи овде, каде владеат „нерешените работи“, потиснатите чувства и заборавот. Но потоа се изгуби во детска драма романса, со понекој крвав ефект. Нешто како Haruhi; дури и главиот лик, лидерот на Отпорот - Yurippe премногу потсеќаше на Haruhi. А и сцените на girl-bandот не ми беа сфатливи. Само заради диверзија на Отпорот девојките излегуваа на сцена да пеат? Ама затоа пак, анимацијата и визуелните ефекти на концертите на девојките од бендот беа неверојатно добри!

OP Theme: Lia | My soul, your beats
Уште едно нешто што ме освои повторно беше музиката. Воведната и крајната тема заслужуваат внимание. Некако јасно, ова е уште едно дело на Maeda Jun и студиото Key за визуелни новели, кои стојат зад наслови како Kanon, Air и Clannad, сите со релативно високи оценки и популарност. И во овој дел барем си ја завршиле работата. За споредба со приказната и другите дела на Key незнам да кажам. Не сум фан на school-girl-romance-harem анимеа. Битно ме изгуби анимево и не ми даде надеж дека еден ден ќе седнам и ќе сфатам што е толку добро во Visual Key анимеата.

Paranoid?

2010-07-08T19:23:00.002+02:00

Hirasawa Susumu | "Dream Island Obsessional Park" (夢の島思念公園, Yume no Shima Shinen Kōen)

Мило ми е што не сум единствена која смета дека ова е одлично mind-fuck аниме ,)
Посебно со ваква заразна OP theme

Боите на виножитото

2010-07-04T16:53:00.008+02:00

Еден нежен женски глас раскажува. Листа низ изгребани слики, фотографии од среќни моменти, сеќавања на нечие несреќно детство.

Оваа сезона меѓу најдобрите анимеа според мене е Rainbow, приказна за седуммина малолетнички „деликвенти“ во поправен дом, одамна, во 1955 година. Период кој бил толку тежок за Јапонија, која се опоравувала бавно после Втората светска војна. Пред да почнам со гледање, очекував некакво поинакво насилство и некаква поинаква драма. Како оние американските затворски приказни за некој кој невин се наоѓа во свет на безмилосни криминалци кои не гледаат подалеку од своите лични интереси на преживување во таква груба средина.

Но, Rainbow раскажува приказна за секое момче одделно. И секоја раскажана приказна ве потсеќа толку многу на сите оние тажни стории во весниците за физичко и психичко малтретирање на децата, оние стории кои ви ги полнат очите со солзи. Едноставно, не гледате никаква вина во нивните (не)дела. Сите се (релативно) невини во вашите очи. И уште на почетокот ви е јасно дека не гледате 7 различни приказни, туку 7 делови од една братска приказна за опстанокот меѓу ладните затворски ѕидови. Уште на почетокот секој од нив си наоѓа место и улога во приказната, а посебно во делот на разоткривање на перверзните, насилни и одвратни ликови на главниот чувар и на докторот, и во секој план за победа и бегство.

Анимацијата е навистина добра, посебно што се гледа потеклото од манга цртежот. Ликовите се толку дистинктивни, заедно со гласовите, и дури и прекарите се навистина својствени за карактерите и нивните позадински приказни. Особено, едвај чекате да ве помилува нежниот глас на раскажувачот (-чката) и нежно да ви раскаже за соништата или желбите на децата. И музиката, особено the opening theme - се’ совршено работи за ова аниме да добие високи оценки и кај критичарите и кај фановите.

coldrain - We're not alone

Незнам точно колку епизоди ќе има и на каде ќе продолжи приказната, ама едвај ја чекам секоја наредна недела кога излегува нова епизода, да ја видам заборавената борба на момчињата со животот.

Anime over Game

2010-06-30T12:03:00.013+02:00

Одамна уште, во првите мои постови напишав дека под аниме се подразбираат и сите оние синематици на популарните и не толку популарните игрици, кои се од продукција и анимација на јапонските цртачки куќи. Тогаш имав веројатно скромна листа на гледани анимеа. Денес имам (се разбира дека го кажувам ова со надмено подигната глава) позамашна листа, не само на гледани, туку и разгледани, (и тоа и самонаречено критички)оценети анимеа. Откако изгледав буквално еден тон од таа моја листа, има еден интересен дел кој слободно можам да ги тагирам како “game anime”. И уште, еден дел од оваа листа што следува можам да ја штиклирам како done!

LINK to WIKIPEDIA - List of anime based on video games

Генерално кажано, тоа се анимеа кои се дел од голема франчиза, па следствено и таргет публиката се фановите на игрите од кои потекнуваат овие анимации. Но, исто, тоа се аниме кои можете да ги гледате независно од тоа дали сте ја играле игрицата, ако сте доволно фанатични да гледате било што што е аниме (знам неколкумина меѓунас *wink wink* *nudge nudge*, say no more!). Иако често, веднаш ви е јасно дека темата е така акциски ориентирана, ликовите така изградени, што единствено би можеле да бидат ликови од видео игри, сепак сте паднале на некој аниме квалитет и сте решиле да го догледате до крај.

Некаде во драфт верзија ми стои постот за Final Fantasy, па веројатно е ок да почнам од таму. Додека моите другари ја играа FFVII, јас стоев позади и гледав. На игрицата не се навлеков, ама на оваа 3Д верзија да. Анимациите се фантастични. Ги изгледав сите синематици, сите додатоци, двете верзии на Advent Children, практично идиотската ОВА Legend of the Crystals и нормално Spirit Within. Advent Children е едно од тие, што и покрај сите поврзаности со оригиналната приказна на играта, филмот е независен и навистина визуелно доживување – од анимацијата, преку ликовите и приказната (јас дури еден период се поистоветував и го носев аватарот на Yuffie), до музиката. Cloud Strife, Sephiroth, Zach и Vincent верувам дека се сеуште меѓу омилените ликови на многумина. Верувам дека не е само до тоа што е меѓу првите кои ги изгледав анимеа. Убедена сум дека многумина ќе се сложат со мене во вкупно одличниот впечаток и во високата оценка на Final Fantasy VII: Advent Children

CANAAN веќе ја споменав овде. Анимето не е премногу вредно за осврт. Посебно што премногу потсеќа на останатите анимеа на ТYPEMOON. Ама е добра анимацијата, интересни ликовите и е забавно, до толку да и не ви е напорно да изгледате 13 епизоди, и да ви е доста некое време од клише приказни за жени платени убијци и агенти.

Кога сме овде, Tsukihime, исто на TYPEMOON, како да е урнек ликот за CANAAN. Ама анимето е веројатно најдоброто од овој куп. Вампирска приказна, како што само јапонците можат да раскажат, со драма и мистерија, покрај интересната приказна и дозата на крвава акција. Немате појма дека е базирано на игра.

Од оние кои веќе сум ги споменала Sengoku Basara (Devil Kings) – нема повеќе да го коментирам, освен што едвај ја чекам новата сезона – PAAAARTY!

Hakuoki(Shinsengumi Kitan)– currently airing, забавна (самураи, плус Shinsengumi, се разбира забавна), иако недоволно акција, интересни бројни ликови, поврзани со имињата на реални луѓе од јапонската историја, добро нацртана ...само... oni? Озбилно? Ама, ајде, нели, на база на игра. Се простува.

TALES исто сум ги споменала на кратко: Abyss e серија од 26 епизоди, која освен пар ликови и за мене заразната воведна песна, е УДАВ. Сега го изгледав филмот за Vesperia, и искрено, не бев воодушевена, но ни разочарана. Независна, релативно издржана приказна, солидни не доволно обработени ликови, но не така добра анимација. Symphonia е тековен проект, па освен тоа дека има потенцијал неможам ништо дефинитивно да кажам.

Valkyria Chronicles беше повеќе по мој вкус аниме, military drama, интересна fantasy приказна, доволно забавно за викенд гледање. Според љубителите на играта, анимето does good на играта. Некако, верувам на гласините. Посебно што после тоа исфрлија и хентаи верзии – oh all the fan boys.
Persona (Trinity Soul) исто доволно забавно, иако... можеше мааалце повеќе да има смисла, ама ионака нема да бараме смисол во забавата. Ликовите се интересни, комплетни, акцијата е доста забавна, а и драмата е впечатлива.

Слично, Ayakashi, лесно shounen аниме, fight style, кратко, забавно, вечерна викенд акција. И ништо повеќе.

Utawarerumono, fantasy world, интересно, слатко, гледливо, ама многу епизодно и со многу додатоци и ОВА. Мислам дека на крајот ми се смачи од толку раси, разлики и ликови.

.hack// цел серијал?? Никому не го препорачувам. Драма! Толку драма во MMORPG игра не сум видела. Како да се обиделе да го доловат ефектот на одличните аниме серии како Serial Experiment Lain и Ghost in the shell, кои си поигруваат со виртуелното јас, но од гледна точка на 12 годишен играч, чија единствена цел во животот е да ја „сврти“ играта. Верувајте, очајно е дури и слаб термин за дефиниција на секоја од серијалите.

Tower of Druaga – жив очај. Иако првата серија имаше потенцијал да прерасне во нешто интересно, втората ја промаши потполно работата. Посебно интересно за ММО играчите на fantasy world игрите. Бар мене и скромното мое искуство во role play игрите ми беше интересно, се’ додека не заспав, и навистина се трудев да ја догледам.

Веројатно е често така со продолженијата. Tokio Majin– првата серија беше одлична, и ликови, и оригинален цртеж и приказна и акција. Поврзувајќи ја популарноста на school анимеата со demon fight, доволно да ви привлече внимание. Ама втората, доволно епизодна и расплината да ви го изгуби.

Demonbane, фала богу за белешките на subber-ите на крај на анимето (бар во верзијата која јас ја гледав). Посебно што цело аниме беше со рефернци за H.P.Lovecraft и неговото дело. Има доста мрачна страна, и мојата љубов – mecha, овде како Deus Machina! Се разбира ќе ми се допадне (доволно за една 6-ка, или оценка fine), нели?

Кратките: Natsuiro no Sunodokei – ех, досадно, како може ова да е забавна видео игра; Ar Tornelico, пих, исто; Ninja Gaiden–хм, доволно (независно) добро.
Е сега, Devil may cry и Chaoshead – не смеам да коментирам, зашто не бев импресионирана и ги „забаталив“, па и неможам да ги искритикувам. Жалам, сигурно има некој кој е покомпетентен за критика.

А на листата plan to watch по азбучен ред: 11 eyes, Air, Arc the Lad, Arad Senki, Ef, Fatal Fury, Fate/ stay night, Gungrave, Halo, Higurashi, Kimi ha Nozomu Eien, Ragnarok, Sakura Wars, School Days, Soul Link, Street Fighter, Tears to Tiara, Tekken, Umineko, World Destruction, Xenosaga…

Значи, можам само да најавам уште еден ваков пост, и уште неколку слични вакви, тематски crit wall постови. To those who stumble upon this blog once in a while, please enjoy the ride!

Anime, mahjong and politics

2010-06-14T22:50:00.003+02:00

Се запрепастив. Искрено. Го знаев значењето на mahjong-от како коцкарска игра во Јапонија, која бара страгетија, калкулација и среќа, ама не и политика ;) Значи, нема потреба да ја познавате играта добро, ниту пак политиката, за да се забавувате со аниме

Enjoy the power of Junichiro Koizumi!

Мечот на туѓинецот

2010-05-13T23:48:00.010+02:00

Место интро за претходната Јапанорама, еве еден субјективен ривју од мене. Sword of the stranger, изгледан по 4-ти. Зошто оставена 8-цата од мене на MAL? Зашто станува збор за навистина добро аниме.

Прво, и за мене лично многу битно, анимацијата на акционите сцени е неверојатно динамична и беспрекорна. Нешто што е сосема јасно кога ќе се спомене BONES и Ando Masahiro. Човекот стои зад клучните анимации на Cowboy Bebop: Knocking on heaven's door, Fullmetal Alchemist, Eureka 7, Metropolis, MS Gundam SEED Destiny, Jin-Roh the Wolfbrigade... Need I say more

Позадинската музика, во епски димензии ги доловува бескрајните пејсажи и брзите дуелите. На моменти ќе се запрашате од кој свет доаѓаат зурлите и гајдите, и дали не сме со јапонците еден народ во две земји. На моменти, јас барем го имав впечатокот, особено при изливите на чест и достоинство, дека го гледам Последниот Мохиканец со музиката на Trevor Jones и Randy Edelman.

Приказната од друга страна, не е нешто особено, односно не е нешто што не може да се раскаже во две реченици. Како што Еден дечко тоа го направи во најавата за филмот на Facebook. Битно, има логика, не е незамислива и мачна за размислување. Ликовите се доволно обработени со едноставни црти кои веднаш ви го доловуваат карактерот. А и spagetti western/real action a-la-Kurosawa самурајските сцени на припрема на дуелите. Thumbs up од овој субјективен самонаречен критичар. А според реакциите во LaKana, во Скопје, и публиката уживаше во уште едно визуелно доживување наречено Јапанорама.

Japanorama 15

2010-05-08T17:15:00.002+02:00

Дури конечно се нафатам повторно да го полнам блогот со аматерски, субјективни критики - само најава за она што го зафаќа поголемиот дел од мојот аниме свет ;)

Japanorama 13 @La Kaňa

2010-04-10T18:50:00.001+02:00

JAPANORAMA 13 @
La Kaña Bar

Small contribution

2010-03-31T23:55:00.003+02:00

Overlord ми ја даде честа да го дадам мојот скромен girly коментар на неговиот инаку bad boy's blog ;)

Of all the lonely people

2010-03-28T18:08:00.000+02:00

Овој пат се надоврзувам на муабет што моментално го тераат моите otaku buddies на Skype. За љубовните проблеми на луѓе што се надеваат дека има нешто таму кајшто нема. Според статистиката на Marya-san, тоа се 78.4% од популацијата. Ah, look at all those lonely people. Дури и The Beatles свиреа на оваа проблематика ;) Луѓето СЕ генерално осамени и среќата генерално ја бараат таму каде што ја нема. Па ако треба да замислуваат нешто и да се радуваат на тоа, let them be. Ионака не знаат што точно сакаат, ионака она што мислат дека го сакаат не постои. And they'll end up broken-hearted anyhow ;) Нема ништо лошо во малку фантазирање ако тоа ти ги мрда колцата во главата и те прави да се смешкаш секој ден. :)

Во аниме и манга културата осаменоста и пронаоѓањето на идеалниот партнер се решава многу многу едноставно. Не се замислува, туку се измислува - девојки и момци андроиди, софтверски програми, вонземјани, богови, демони... Или на пример, се сеќавате сигурно, минатата година надалеку и нашироко се коментираше невообичаениот брак со лик од видео игра. И така едноставно се наоѓа некој кој ви одговара :P

Што ме поттикна? - моментално по препорака ја читам A.I. Love You, and silly me, trying to find a bigger meaning in the story. Или, посебно, silly me, што успеав, а не сум единствена, да најдам толку сличности со толку други манги и анимеа. И не ми е баш битно од каде почна сето ова. Битно не е ретко: Chobits, Ah! my Godess, Elfen Lied, Rozen Maiden, DearS, Zettai Kareshi, Video Girl Ai... just choose (Не ставам линкови, ме мрзи, а и искрено нема потреба). И битно е што генерално овие манги/анимеа спаѓаат во жанрот на ecchi, и редовно се добро оценети. Why? - Па, насловот доволно кажува мислам:)

The Message

2010-03-15T19:10:00.004+01:00

Се вратив на анимево после повеќе од година дена, и сеуште незнам што да очекувам. Само знам дека песнава е одна од најдобрите што ги имам слушнато. Дефинитивно за топ 10, бар за оваа година

OP - "Message #9" by Tomoko Tane

Starwind of the Outlaw Star

2010-03-14T12:02:00.003+01:00

Некако така се погоди, во распон од месец дена да довршам две space blues анимеа, кои веројатни и не така случајно се препорака едното за другото. Cowboy Bebop и Оutlaw Star не се ни малку слични освен во тоа што, веројатно во крајот на 90-тите години на минатиот век мешаните стилови во анимеата беа во мода, особено со сеуште силното влијание на space операта кај фановите.

За разлика од Bebop кој е сериозен кандидат за едно од најдобрите анимеа на сите времиња, Outlaw Star e само 26-епизодна shounen забава. Она што е „добро“ во анимето е комплетноста на забавата. Ликовите се одлично стереотипно поставени и добро развиени - Gene Starwind, „фраер“ пилот на сопствен вселенски брод со физички и емоционални лузни, Jim Hawkins (нормално името на главниот јунак на Treasure Island, аналогно со „учеството“ на свемирските пирати), малиот sci-fi генијалец, Melfina, андроидот со решение до центарот и знаењата на универзумот и нивните две повремени сопатнички, дивата жена-мачка Aisha и осветољубивата ронин Suzuka. Хуморот е секако составен дел од анимево, од основните дофрлања и алузии, до ecchi сцените и коментарите.

Линијата на приказната ја има, започнува и завршува, со интересен концепт на раскажување или подобро објаснување на делови од неа со почетокот на секоја епизода. После некое време, анимето преоѓа во епизодно решавање на проблеми и трки и борби низ свемирот. Во позадина стои приказната за потрагата што пред скоро цел век ја почна Wizard of Oz. Melfina се бара себеси и патот до дома, лудиот професор Gwen Khan ги бара сите мистерии на Универзумот, Harry MacDougall е во очајничка трка по љубовта на Melfina, а 7-те главни пирати, Тао мајстори, се желни за моќ поголема од Универзумот. Неможе да се сврсти во сериозна, и покрај тоа што митската The Galactic Leyline изгледа како Rama на Arthur C. Clark, пред се’, поради тоа што физичките закони не важат во поглед на свемирското патување (а верувајте, ќе најдете анимеа физички прецизни).

Мене лично ми се допаднаа сите ефекти на акционите сцени на вселенска борба и епските слики на ѕвезденото небо, но без детали на ликовите и без многу различни емоции. Иако цртежот припаѓа на крајот на ’90-тите, што не е веоопшто одбивно, многу лош впечаток добив од тоа што ликот на Gene понекогаш е толку различен во анфас во различни епизоди, што единствено се поклопуваат неговите, лузни, тетоважи и бушавата црвена коса.

Едно нешто што е толку блиску за двете анимеа е blues музиката, која и овде е во позадина на донекаде емотивните сцени. За жал, не е Kanno Yoko, ама сепак е доволна добра за вака забавно аниме.

Fooly Cooly

2010-03-12T10:15:00.003+01:00

Newk пишуваше за анимево на Japan@mk уште пред две години. Мене од тогаш ми требаше два пати да го гледам. Еднаш, кога листата на гледани анимеа ми беше мала и критичкото око, или подобро, вкусот не така истенчен. Втор пат, кога сум спремна самата да напишам неколку редови осврт. Кога човек ќе се изнагледа доволно деменција во анимеата, high-paced и нема да му биде толку high-paced, a лудилото нема да му биде толку лудо, и сите ефекти врз сите сетила истовремено ќе ги апсорбира нормално. Веројатно затоа и впечатокот е различен овој пат. Како кога ќе ја прочитате Малиот Принц еднаш како дете, а друг пат како возрасен.

Furi Curi /FLCL / Fooly Cooly е, морам да признаам, една од најдобрите приказни за растењето и созревањето која сум ја погледнала. Не само затоа што ги бомбардира вашите сетила комплетно: со постојана позадинска јапонска поп-рок музика, со агресивен цртеж кој шара низ стилови на манга и аниме, со постојани акциони сцени, брзо темпо и потполно неконвенционални карактери. Сите тие елементи одлично го вклопуваат концептот на апстрактно дизајнирано аниме за надминувањето на детските погледи на светот. Како да се вклопиш во светот? Кое е твоето место? Што значи твојата приказна за сите други? И кој е патот кој треба да го одиш?

Naota е шестооделенец, кој се труди да порасне, или бар да глуми дека е возрасен, по пример на постариот брат, безбол играч во САД; дури го заменува, несвесно, во дружењето со девојката на постариот брат, депресивната Mamimi. Се’ додека еден ден не ја има таа „среќа“ да ја сретне Haruko како своевидно вонземско, безгранично откачено и потполно погрешно олицетворение на Mary Poppins. Haruko, на Vespa и со плав Rickenbacker, давајќи му вештачко дишење, и удирајќи го по глава со гитарата, успева да го вмеша Naota во борбата со Medical Machina, индустрискиот гигант и Commander Amareo... И овде ќе застанам зашто приказната станува... чудна.

The town is completely covered in white mist. You can't see the sky or the stars. It's like nothing exist outside of this town..."You have no choice but to stay where you are." It's like the right hand of a prison warden giving the signal for an execution.

Низ бизарни случки и лудилото во кое ќе го внесе Haruko, намерно или ненамерно, Naota / Takkun, а и неговите пријатели, ќе научат дека некои работи не се контролираат, во случајот растењето и се’ околу него. Подобро да не се трудиш да ги чуваш чувствата затворени, ниту да се трудиш премногу да замавнуваш со палката или да чкрипиш на гитарата или да си ја кршиш главата. Зашто на крај нема многу да го промениме светот. Само светот може да не’ промени нас.

Од друга страна, авторите се искусни членови на аниме индустријата, Tsurumaki Kazuya, Otsuka Masahiko, Saeki Shouji и Takeshi Andо. Можеби оттаму чувството дека сум ја гледала приказнава за растењето што на многу поинаков начин ја доловува Neon Genesis Evangelion или анимацијата која неколку години подоцна ја среќаваме во Gunbuster или Tengen Toppa Gurren Lagann. Иако, мене ме потсети и на новата OVA Cencoroll, по ефектите на излегувањето на бизарни роботи/суштества од деловите на телото и борбите со нив. Сепак, аниме кое црпи доволно инспирациi, а нуди уште повеќе за некои идни генерации.

Зората на Црвената Планета

2010-03-04T08:31:00.008+01:00

Кога ќе ги споите приказните за Robin Hood и 20.000 милји под морето, со mecha и shounen аниме добивате забавно доживување како што е Mars Daybreak. Анимето е доволно да ве забавува неколку дена, без да ви се здосади, зашто како за секој типичен претставник на овој жанр, содржи од се’ помалку - добри акциони сцени на подводни борби, интересни ликови на бескруполозни и силни негативци, приказна поддржана со авантура, и по малку љубов и драма.

Веројатно мене лично ќе ми беше и потпросечно, ама за моја среќа, на анимево работела екипа на продукциската куќа Bones и дел од творците на некои од моите омилени анимеа. Режисерот Mori Kunihiro работел на неколку Gundam-и и на Samurai Champloo, Ousaka Koji, кој е творецот на карактерите, работел на Wolf's Rain и FMA, Mizuhata Kenji, кој е дизајнер на mecha-та работел на Eureka 7, Xam'd, Macross и RahXephon, а епската позадинска музика е на Wada Kaoru, кој е творец на музиката на Inuyasha, Samurai 7 и D.Gray-man. Многу различни луѓе работеле на многу различни елементи, особено на сценариото и на анимацијата, па оттука анимето делува малку некохерентно.

Приказната е едноставна, тече во еден правец без многу осцилации, дигресии и дивергенции >> Животот на сега веќе потполно поплавениот Марс е тежок, особено за сирачињата на градовите-бродови како што е Adena. Gram River случајно „заглавува“ со пиратскиот брод Aurora, кој како герила се бори против доминацијата на војската од Земјата врз немилитантниот Марс. Пиратите покрај тоа што постојано бегаат од војската, нормално, го бараат големото богатство на Марс. Така започнува авантурата на Gram, кој во потрага за подобар живот, го наоѓа и големото значење на љубовта.

Екипажот на бродот, т.е. подморницата е составен од најразлични ликови, поддржани од делфинот и мачката кои се движат и зборуваат со помош на техника, се разбира, како и од цела армија роботизирани механичари - „BALLS“ (точно, топки со ножиња, кои пак, се разбира, зборуваат). Непријателите се состојат во 1. администрацијата на Марс, лигава политичарка и нејзиниот асистент, 2. војската на Земјата, со доминантни mecha, бродови и оружја, 3. богатите бизнисмени од Земјата кои бескруполозно ги искористуваат ресурсите на Марс, и секако 4. „конкурентни“ пирати, кои се’ работат за пари. И кога ќе сфатите дека се соочувате со некои 200 ликови, од кои можеби два се интересни, а другите не се ништо друго освен жива позадина за неколкуте главни - бар за мене - тоа е just fine.

Она што според мене вредеше за да се спомене анимето, е тоа што некако како да беше тест за нешто поголемо, како што се Eureka и Bounen no Xamdou. O, да, и заради негативецот со наочари, каков што е Kubernes и неговата mecha - сирена. And so... I like it - just fine.

Чудните Случаи на Yakushiji Ryōko

2010-02-28T11:22:00.012+01:00

Кога првите сцени од она што го гледате се фокусирани слики на женски делови од телото јасно ви е се неколку работи - femme fatal како женско издание на James Bond.

Многу често, на MAL се наоѓаат анимеа со понизок рејтинг од заслужениот: прво, зашто станува збор за постаро аниме; второ, зашто станува збор за аниме кое потешко се наоѓа бидејќи не е во продукција на некоја од големите куќи; трето, веројатно зашто генералниот вкус и глобалните трендови во последно време прават шаблони за успешни наслови, па оние кои се вон шаблоните на крај и не стигнуваат да бидат оценети од доволен број гледачи.

Yakushiji Ryōko no Kaiki Jikenbo или Чудните Случаи на Yakushiji Ryōko е едно од оние чудни анимеа за кои од време на време сакам да пишувам. Ми беше многу интересно и возбудливо да гледам крими романче, во X-files стил, за страшно моќна жена (во секој поглед) и нејзиниот „лакеј“. Анимето се базира на серија кратки новели на Tanaka Yoshiki (кој е оригинален творец на Legend of Galactic Heroes и Tytania) и Kakinouchi Narumi, која зад себе има одлична артистичка референца. Приказната е изградена низ 13 епизоди кои низ 9 чудни случаеви успеваат да развијат бизарна сторија за богатата и генијална наследничка на Агенција за безбедност која работи како инспектор во Tokyo Metropolitan Police. Бизарноста всушност важи за случаевите кое се граничат со паранормалните појави кои Ryōko како да ги привлекува. Епизодите како да немаат врска, се’ до 9-тата епизода, кога главната тема станува самата Ryōko. Се’ на се’ интересен концепт со одличен цртеж, поддржан со свинг background музика, што мене лично ми одеше по ќеиф.
Дури и ликовите се одлични, Ryōko - разгалена, секси, паметна и самоуверена - типична богата наследничка со одврзани раце да прави што сака; Jun'ichiro - нејзиниот соработник, кој таа го третира како личен слуга - верен, чесен, примерен; целокупната лична војска околу Ryōko - нејзините лични француски собарки, нормално, експерти за контрашпијунажа и оружје, соработниците во Полицијата, и накрај нејзиниот archеnemy - Ruriko - бескруполозната, манипулативна „Кралица на Shiba“.

По малку целото аниме го има ефектот на Baccano!, музика, динамика, мноштво на ликови и бизарност, со тоа што мене не ми се допадна приказната како приказна. Иако интересно беше како беше се’ вклопено, од неа не извлеков ништо освен краткотрајна занимација. Само што, понекогаш и тоа е доволно.

Hunger is the best spice

2010-02-19T19:00:00.004+01:00

The work which becomes new genre itself will be called... Cowboy Bebop

Како да напишеш било каква критика за нешто што е веќе именувано, фалено и опишувано, прераскажувано, гледано и слушано по милионити пат. Како да пишувам за Cowboy Bebop, ремек делото на Watanabe Shinichiro (овде сум го споменала бар за Michiko to Hatchin), револуционерниот почеток на мешаниот жанр, оригиналот на денешниве бледи, бесмислени копии.

Кога почнав да го пишувам блогот мислев дека треба да раскажувам за „Големите“, но некако веднаш, уште со Trigun почнав да пишувам за работите што во моментот ги гледав. Можеби затоа некои од „Големите“ ги нема на блогов, зашто или сум ги гледала претходно, или не сум ги гледала до сега. Знам, јас и мојот не-конформистички став кон она што е "a must see". Верувајте не е таков случајот. Кога сфатив дека го немам гледано анимето (серијалот, бидејќи филмот е меѓу првите анимеа што во животот сум ги гледала), и кога го знаев веќе soundtrack-от на памет, веќе и не беше некоја фама, освен за 2-3ца што ги познавам, што и денес ги чуваат аватарите по messenger-ите. Не само што не беше фама, туку единствена верзија што успеав да ја најдам беше англиската. И само англиската. За жал (или среќа) не ги гледам анимеата на англиски. Иако, наслов како Cowboy Bebop нелогично е да го врзете со Јапонија, ама сепак. Аниме си е аниме. Почекав, стрпливо си чекав до remastered верзија во 700х480 резолуција, со одличен звук и кодинг, и одличен превод. И уживав, два дена нон стоп. Како што одамна не сум уживала. Така да, коментарите, како „/facepalm“, или „кхм, се надевам ова е rewatch“ ги одбивам од старт, како hostile. :) По дефиниција не припаќаат на овој блог :)

И повторно, незнам од каде да почнам. Bebop не е само класика, "must see", или едно од најдобрите анимеа кои сте ги гледале (факт!), во сите големи жанрови на акција, комедија, драма, sci-fi. Bebop е како враќање дома, кон нешто познато, како стара книга која сте ја подзаборавиле, ама секој пат кога ја земате во рака не можете да ја испуштите, како песна која носталгично ве враќа на некое сигурно, препознатливо чувство. Bebop e нешто добро, совршено нормално и разбирливо, возбудливо, драматично и комично истовремено, целосно, прекрасно. Секако, тука е и моментот на расположението на гледачoт, a „yours truly “ во последно време е во mood на меланхолија. Bebop ми дојде како најубавото колаче, кое го чекате пак да го пробате некаде, и се сеќавате на вкусот и на мирисот, ама едноставно не на рецептот - за конечно да го најдете кога ќе бидете во совршено расположение, десерт совршено припремен, послужен во совршена атмосфера. Можеби претерав сега во емоции, ама тоа е до блузот, оној каубојскиот, што го испратија во вселената со The Soul of the man.

For the Ordinary Julia. The kind of beautiful, dangerous ordinary that you just can't leave alone.

Like an angel from the underworld. Or a devil from Paradise.

Накратко Cowboy Bebop e телевизиска серија со релативно епизодно дејство, за ловците на награди, Spike Spiegel, бивш војник и агент со мрачно и мистериозно минато и Jet Black, пензиониран полицаец со протетички делови на телото, и нивниот свемирски брод Bebop. Во текот на нивното патување ја среќаваат мистериозната, независна и самоуверена Faye Valentine, cyber-чудото од дете Edward (btw, девојче) и необично интелегентното куче Ein. Откачено друштво кое совршено се вклопува во предводникот на новиот филм ноар -комбинација од space opera, spaghetti western и детективските приказни од 70-тите. Забавна е замислата на светот после Големата Војна, каде се патува не до градови, туку до планети, а цело време го имате чувството дека патувате низ pulp филмовите. Минатото и иднината се потполно измешани со реалноста, музиката и перфектната анимација се постојано надополнувани со инспирации и референци од денешницата, насекаде и од секаде -од филмски дејствија, од наслови на песни, од имиња на ликови и личности.

Значи, стои само фактот дека анимево нема никаква врска со клише, и дури, и изјавата дека е меѓу најдобрите анимеа било кога направени - и таа не е клише. На крај, единствен доказ за тоа дека Cowboy Bebop e меѓу „Големите“ се вашите очи и уши. Моите уживаа во десертот.

See You Space Cowboy...

Random Banter

2010-02-18T18:03:00.003+01:00

AAAAAAAAAAAAAAAA (шо би рекол еден мој другар)

Најдобро од се’ се чувствувам кога ќе откријам нешто самата, со гледање, не со читање на некој текст. Едноставно, со гледање. ААААААААААААААААААА!

Мислам, не дека е нешто посебно, но сепак. Помеѓу епизодите на Digital Juice, конкретно на средина, помеѓу 3-та и 4-та анимација, стојат неколку секвенци од Touijn Kit од Genius Party Beyond :))

Ете!

Каде е границата?

2010-02-17T20:40:00.005+01:00

Ken Ishii - EXTRA

Пишував еднаш за него, кога пишував за Dimension Bomb, за генијалецот по име Morimoto Koji, кој стои зад толку добри, откачени и нереални остварувања. Денес беше тој среќен ден посветен на барање на торенти, „кинење“ од YouTube и генерално читање за секое негово дело. И сепак сум далеку од комплетно сфаќање на неговите замисли. Но, барем ми е појасно, кога во неговата биографија го прочитав името на Otomo Katsuhiro, сфатив бар од кого учел.

И имал што да научи. Му била дадена шанса да работи со Otomo, како на асистент главниот аниматор на Akira, и да режира дел од Robot Carnival. Како аниматор, пак, работи на многу проекти како Animatrix: Beyond, Kiki's delivery service, Golgo 13: The Professional, Roujin Z, Lupin III, а со Otomo соработува и после отворањето на сопствено студио.

Noiseman Sound Insect

Studio 4oC го основа во 1986 година, заедно со Tanaka Eiko и аниматорот Sato Yoshiharu, кога пред се’ се фокусира на режирањето (и тоа на се’ почудни и почудни дела), а се’ помалку на анимацијата. Eдинствени негови дела, каде повторно се зафатил со цртање се концертната сцена на Macross Plus (филмот) и неговото речиси комплетно дело Noiseman Sound Insect (кое по мојата лаичка пресметка заслужи 9-ка). Интересно е што во рамките на студиото режира и неколку музички спотови. Клиповите кои ги „наредив“ помеѓу овие редови се само дел-чисто да се одбележи деменцијата/генијалноста на Morimoto-san.

Clip from Animatrix: Beyond

Инаку, неговата кариера опфаќа и продукција на многу различни и покомерцијални анимеа. А моментално, а ANN објави уште во 2005-та, работи на ново дело Sachiko, како прв негов долгометражен анимиран филм. We'll see...

Link до официјалниот сајт [FR] ... и уживајте.

Roses are red, violets are blue, THIS SHOW IS ABOUT PANTIES!

2010-01-31T20:05:00.005+01:00

Обично избегнувам да коментирам на R17+ рангирани анимеа, ама ова аниме прво што ме насмеа и расположи, второ што не ме замараше со некоја приказна, пошто и ја нема, трето што ми се вклопува во моменталниот hate mood што го имам за машкиот свет *evil grin*. Colorful е кратка телевизиска серија, базирана на манга со истото име, која прикажува само екстремно деформирани слики од имагинацијата и фасцинацијата со женскиот долен веш на неколку стереотипни ликови. Ова е смешна, помалку чудна, брза и манијачна парада на перверзија до екстрем. И вреди да се погледне, чисто заради варијација во изборот на гледање.

За жал, јас се пронајдов во Наградата Б, па оттука фрустрацијата моја моментална :)
Ba-bai засега

Anime-overload

2010-01-26T07:49:00.002+01:00

My private and totally private collection of anime

The music that can heal hearts

2010-01-22T22:41:00.005+01:00

И најдосадно да ви е, ќе се изненадите од нешто потполно неверојатно

"ARIA on a G-String" from "Orchestra Suite No.3 in D BWV.1068:Aria" by J.S.Bach

Ете... еднаш и тоа да пробам

2010-01-20T23:23:00.008+01:00

Многу ретко давам шанса на некое slice of life аниме, мислам дека и порано сум споменала. Па уште и ако спаѓа во жанрот на school... пфф, не е за мене, дефинитивно. Претпоставувам ова аниме, кое не ниту Haruhi, нити Beck, нити Lucky Star, го изгледав испровоцирана од постот на Japanator's Top 50 of the Decade. Едноставно кога местото број 1 го делат K-On! и FLCL, кои неможев да ги спојам, и кога образложението за тоа е "Surely you didn't think I was serious, did you?"
Уф, ама сум лесна за провокација, признавам. Ама тоа и не е така лоша особина. Полошо би било да речев „Ова С**ње нема шанси да го гледам, никогаш“ што го прават многу мои помлади колеги. Никогаш не вели никогаш, и дозволи да бидеш изненаден.
Поентата на изненадувањето, конечно, е забава. Иако, анимево е толку перфектно направено да биде голем маркетиншки успех, просто неверојатно. Девојчињата се претерано слатки, се’ е фино, убаво, нежно, MOE (a.k.a. japanese cuteness) written all over it. Плус, свират инструменти, пеат „смешна“ јапонска поп музика (K-on, скратено од keiongaku - "light music", т.е. јапонски израз за поп музика), одлична причина за издавање на големо-тиражен саундтрак и милион ситни specials на a-must-buy BD edition. И, секако, втора сезона. Плус, верувам дека има толкав fan base и следствено толку колекционерски предмети и cosplay желби - уф!
Всушност, совршен опис како што прочитав некаде би бил "A big pile of Moe". Точка.
Поентата на приказната, односно постов, пак, е што анимево е совршено, навистина - во смисла, совршено склопено за својата цел и својата таргет група. Немав апсолутно ниедна забелешка, ни за анимацијата и цртежот, ни за музиката, ни за актерите, нити пак за ликовите и дијалозите и хуморот. А на крај ни за приказната, која скоро и да нема врска со реалниот свет на средношколците. Значи ако сте расположени за cuteness overload...feel free to try it. За прв пат во животот и јас бев.

OP Theme

ED Theme

Good thing to wake up with a joke

2010-01-13T08:54:00.003+01:00

Hetalia Axis Power episode 50 English Sub
Uploaded by rocketpoket114. - Watch feature films and entire TV shows.

Once in a blue moon

2010-01-10T17:30:00.007+01:00

"Once in a blue moon" мислам дека е совршен опис за нешто толку психоделично, што сум сигурна и јас, како и оние неколкумина што го изгледаа ова аниме, дека ова е едно од оние остварувања, што ќе одврати 90% од гледачите. Пола од тие што ќе продолжат да го гледаат веројатно ќе го остават на пола сметајќи го за визуелно и ментално напорно, а останатите ќе го завршат давајќи му епитети како „фантастично“, „брилијантно“ или „генијално“. Замалку ќе бев категоризирана во првата група, да не беше мојата помалку егоцентрична и "obsessive-compulsive" карактерна црта на не-застанување пред предизвикот, кој најчесто сама си го поставувам, а во случајов, да го догледам до крај чудново дело и да го ставам на completed листата.
Kuchu Buranko е серија која ретко се среќава прво по невообичаениот концепт на анализа и презентација на својата тема, а второ во хибридната анимација на 2D анимација, Rotoscop, live-action и композитни слики. Главниот протагонист е психијатарот со променлив, наметлив и детски изглед, но и пристап во лекување на пациентитет. Неговиот метод на лечење се витаминските инјекции кои, како да му се фетиш, ги дели неговата згодна и во розе облечена медицинска сестра, како и директната конфронтација на пациентите со нивните проблеми. Ликовите и дејствијата (или „болестите“) се епизодни иако се среќаваат во 2 или 3 епизоди, на пример: службеникот со постојана ерекција, средношколецот со зависност од мобилни телефони, јакузата со страв од оштри агли, писателот со чувство дека нема нови идеи, детето-ѕвезда со нарцисоидна слика за себе итн.
Незнам дали би го препорачала. Иако јас одлично се забавував, мислам дека ова едно од оние анимеа за кои прво треба да прочитате критика и препорака и да заклучите дали е вредно за вашето внимание. Веројатно 90% ќе речат не. За моето вредеше. Епа сега, кој психичка состјба владее со мојот карактер деновиве, проценете сами ,)

Few of My Top 10s for this year :)

2009-12-29T10:48:00.005+01:00

Имам 2-3 поста што стојат во драфт верзија, и никако да ги завршам. Некако трендовски, како и сите блогови за аниме што постојат, сметав дека заради мене, треба да си направам топ листа на анимеата што ми биле омилени годинава и оние кои годинава биле популарни. Ќе пробам да ги рангирам некако

Мојата топ листа на гледани и завршени анимеа во 2009:

1. Mushishi (мојот пост)
2. Sayonara Zetsoubou Sensei (мојот пост)
3. Natsume Yuujinchou (мојот пост)
4. Planetes
5. Tokyo Magnitude 8.0 (мојот пост)
6. Now & Then, Here & There (мојот пост)
7. Seirei no Moribito
8. Metropolis (мојот пост)
9. Soul Eater (мојот пост)
10. Pale Cocoon (мојот пост)

Ако некого го интересира нешто за анимеава, линковите водат до AnimeNewNetwork и до моите постови на овој блог. Единствено образложение што можам да го дадам за распоредот е дека годинава ми беше лично, психички и физички напорна, па и тука се гледа мојата посебна наклонетост кон меланхолијата, но и сарказмот. Сепак, бев повеќе мелахолично расположена, па 10-ката годинава отиде кај Mushishi ;)

Мојата топ листа на анимеа кои се емитуваа во 2009:

1. Bakemonogatari (мојот пост)
2. Fullmetal Alchemist: Brotherhood (мојот пост)
3. Higashi no Eden (мојот пост)
4. Zoku Natsume Yuujinchou
5. Tokyo Magnitude 8.0
6. Zan Sayonara Zetsubou Sensei
7. Aoi Bungaku
8. Hetalia Axis Powers (мојот пост)
9. xxxHolic: Shunmuki / Tsubasa Chronicles: Shunraiki (мојот пост)
10. Kara no Kyoukai 7: Satsujin Kousatsu (part 2)

За манга и не ме прашувајте, и тие што ги читам, што не се one-shot, се помалку од 10, така да, можеби догодина ќе успеам да соберам 10 да ги рангирам. ;) Засега само 20th Century Boys - ultimate fav!

Ликови годинава? Тоа е лесно:

The Female Characters:
1. Ishu Benikawa (Bounen no Xamdou)
2. Sumomo (Chobits)
3. Matoi Tsunetsuki (Sayonara Zetsubou Sensei)
4. Kanna Endo (20th Century Boys)
5. Alshaya Alphard (CANAAN)
6. Hitagi Senjougahara (Bakemonogatari)
7. Michiko Malandro (Michiko to Hatchin)
8. Balsa (Seirei no Moribito)
9. Sumeragi Lee Noriega (Mobile Suit Gundam 00)
10. Naoto Fuyumine (DOGS)

The Male Characters:
1. Takuan Soho (Vagabond)
2. Nozomu Itoshiki (Sayonara Zetubou Sensei)
3. Ni Yianyi (Saiyuki)
4. Cho Hakkai (Saiyuki)
5. Black Star (Soul Eater)
6. Tyki Mikk (D.Gray-man)
7. Dio Eraclea (Last Exile)
8. Takashi Natsume (Natsume Yuujinchou)
9. Ginko (Mushishi)
10. Jade Curtiss (Tales of the Abyss)

Само уште би сакала да направам топ листа на музиката, односно на OP/ED Theme на анимеата, бидејќи мене бар ми се голем дел од уживањето

Годинава моиве TOP 10 OP/ED Themes:

1. Boom Boom Satellites - Shut Up And Explode! (OP Bounen no Xamdou)
2. Ishikawa Chiaki - Uninstall (OP Bokurano)
3. Kourin - Aishiteru (ED Zoku Natsume Yuujinchou)
4. Sukima Switch - Golden Time Lover (OP Fullmetal Alchemist: Brotherhood)
5. Annabel - My heaven (ED CANAAN)
6. Kenji Otsuki - Hito toshite Jiku ga Bureteiru (OP Sayonara Zetsubou Sensei)
7. Supercell -Kimi no Shiranai Monogatari (ED Bakemonogatari)
8. Bump of Chicken - Karma (OP Tales of the Abyss)
9. Fiction Junkcion YUUKA - Fragments of a Gaze (OP Madlax)
10. Soul & "PIMP" Sessions - Paraiso (OP Michiko & Hatchin)

Тоа е се’ за годинава, се надевам на малку поактивна 2010, малку повеќе манга од аниме, малку повеќе реален од анимиран живот, малку ширење на публиката и заедницата, малку личен дизајн на блогов, малку повеќе здравје, љубов, среќа и помалку меланхолија и сарказам

Poljaff presents :....

2009-12-19T00:34:00.004+01:00

Ta da!
- A detective story -

1001 ноќ како што требаше да биде раскажана

2009-12-17T19:45:00.008+01:00

Нeкако ми е жал што е единствениот глас кој се слуша на почетокот е на англиски ама Amano Yoshitaka ми е еден од омилените автори на визуелно уживање - после Angel's Egg кој беше даван на една Јапанорама и Vampire hunter за кој се надевам еден ден ќе успеам да напишам некој ред, како и дизајнот за Final Fantasy игрите, еве го и фантастичниот сон на 1001 Ноќ. Без оглед дали ANN ќе се сложи дали е ова аниме или не (поради тоа што само замислата, надзорот на анимацијата и продукцијата е јапонска, и генерално не е наменето за јапонски пазар) е серијал од кратки „жешки“ соништа, режирани од Mike Smith со одлична background музика компонирана од David Newman

Не баш импресивно прво дело

2009-12-09T18:33:00.008+01:00

Кога беше најавено анимето First Squad: The Moment of Truth, го постирав трејлерот овдека. И очекував нешто посебно после сите japanimations и chinanimations, и понекое аниме од кореанска продукција, да видам нешто што спаѓа во категоријата на јапонска анимација, а е такво потсетување на руските цртани филмови. Ако успеете да го изигнорирате фактот дека ликовите зборуваат на руски, јасно ви е дека ова е сепак аниме, по цртежот, по акцијата, по збунувачката приказна. Всушност, што друго би се очекувало од Studio 4oC. Анимето е режирано од Yoshihari Ashino, напишано и продуцирано од Миша Шприц и Аљоша Климов, а дизајнот на ликовите и анимацијата е дело на Hirofumi Nakata.
Приказната е интересен бленд на реална сторија од Втората Светска Војна, сведоштва на воени ветерани, историчари и психолози, митови и легенди, фантазија. Вистината е дека никогаш не се знае точно што се случило на ниедно воено поле. Секој што е вклучен, секоја страна има своја вистина. Секогаш постојат легенди, за тајни оддели, за тајни испитувања и натприродни случувања кои се граничат со чуда. Секогаш постојат претпоставки дека позади она што е видливо се кријат многу мистерии. И дека можеби подобро да останат скриени.
Приказната има потенцијал, но раскажана е конфузно, и бавно се собираат парчињата, иако трае само 1 час. Моментите на сведоштва на живите луѓе се уфрлени некако без ред и случајно и само придонесуваат за конфузијата. Анимацијата е беспрекорна, звукот е сосема прикладен, но на ликовите им е посеветено премалку внимание. И покрај временската рамка. За жал, не беше ни одблиску возбудливо, ниту пак ги достигна очекувањата ветени во трејлерот.
Сепак, интересно е да се замисли, дека после таквата, релативна, историска нетрпеливост помеѓу Русија и Јапонија дека може да израсне ваква интересна комбинација. Јас искрено се надевам на повеќе, глобализацијата во аниме индустријата и не е така страшна, особено што вака придонесува за разбирање на културите и бришење на „гревовите“ од минатото.

So Scandalous

2009-12-08T16:30:00.005+01:00

Soul Eater е нешто потполно откачено, смешно, game-like/ fight-style клише-антиклише shounen аниме, со фантастичен soundtrack, хумор кој нема да ве остави рамнодушни и одлична 2Д анимација.
Она што започнало како манга од Otubo Atasushi, прераснало во аниме во продукција на BONES и игра на Sqaure Enix - верувајте, успешен наслов благодарение на леснотијата на приказната и генералното уживање што го нуди. Незнам која била таргет групата, меѓутоа анимево е навистина едно од оние must-see, посебно, за оние како мене, кои и на 30 години, гледаат „цртани филмови“ за забава.

Приказната и не е нешто посебно, ниту нешто оригинално, ниту нешто особено вредно да се споменува. Она што е особено забавно се ликовите, и сите "puns" околу нивните имиња и презимиња, и потекла, и карактери, и комбинациите, и пријателствата. Искрено, нема каков осврт да се пишува - едноставно, забавно аниме. Ликовите се ученици во Академијата за мајстори на смртоносни оружја, односно ликовите СЕ мајсторите и нивните оружја. Главните протагонисти се трите парови/групи - Maka + Soul Eater (добрата ученичка и наследничка и нејзиниот партнер, стрпливиот и cool, „коса на смртта“), Black Star + Tsubaki (упорниот, самоуверен сирак и неговата партнерка со моќи на трансформација во разни нинџа-оружја) и Death The Kid + Lizz & Patti Thompson (неподносливиот наследник на Богот на Смртта, владетелот со Death city, и неговите револвери - сестри каубојки). Да не почнувам да набројувам за Excalibur, Franken Stein, Ox Ford... Има нешто во јапонската пародија на западниот свет, што мене неверојатно ме забавува, посебно тоа што како да е дел од нивното секојдневие, а искомбинирано со ваков уметнични стил и ваква музика, мене ми е дефинитивно two thumbs up!

OP Theme #1 - T.M Revolution | Resonance
П.С. Ќе се обидам screen-shots да додадам некој нареден пат, а мислам дека preview-то е доволно добро за почеток.

Уште нешто заразно

2009-12-01T22:59:00.002+01:00

OP Theme #3 | Fullmetal Alchemist: Brotherhood
Sukima Switch | Golden Time Lover

Another quite catchy toon ^^ And The Lyrics

集中できていないな　まだ体が迷っているんだ
震えていたんじゃ　コントロールしたってブレんだ
太陽もツキもなんも　完全にこっち向いていないが
やるしかないんだ　良い聞かせるように　そうつぶやいた

状況は悪いが　ただ逃げ出すんじゃ根性ないな
展望はないが　度胸でクリアするしかないや
衝動は抑えたまま　ターゲットとの間隔探れ
必要なものは　各プライド

味わうのは勝利の美酒
それとも敗北の苦汁か
そのすべては２つに１つ
操りたい運命の糸

絶好のゴールデンタイム　この手でつかめ
渾身のPoker Face　決めて仕掛けるよ
イリュージョンの世界へ　引きずり込んで
際限ないプレッシャーゲーム　するりと抜けて
栄光のボーダーライン　飛び越えるために
How many? どれくらいの代償がいる？
手放したくないのはどれ？

論より証拠なんだ　要は結果をだした者が勝者だ
沈黙は禁だ　時がすぎればバレるんだ
感覚を研ぎ澄まして　慎重に流れを読み取れ
現状の勝率何パーセントを

勝ち割けるのは　現実のゲームセンス
潜む影法師は悪魔か
男ならば
潔く散ってやるくらいの覚悟で挑め

逆境のClap your hand 奮い立たせて
斬新なFighting style ギリギリを攻めろ
Attention 危ないぜ　限界超えて
最高のFairy Tale 歴史に刻め
完勝の瞬間を　見せつけるために
Are you ready? 繰り持った迷いなど捨てて
バブルの階段を上がれ

女神のように笑みを浮かべる
君の魅力に捕り浸かれて
誘われるまま落ちてゆく
心に住みついた欲望
膨れ上がる果てなき夢
誰も僕を止められない

絶好のゴールデンタイム　この手でつかめ
渾身のPoker Face　決めて仕掛けるよ
イリュージョンの世界へ　引きずり込んで
際限ないプレッシャーゲーム　するりと抜けて
栄光のボーダーライン　飛び越えるために
How many? どれくらいの代償がいる？

逆境のClap your hand 奮い立たせて
斬新なFighting style ギリギリを攻めろ
Attention 危ないぜ　限界超えて
最高のFairy Tale 歴史に刻め
驚愕の大逆転　華麗に決めるよ
Do you know? 運命は奪い取るもの
バブルの頂上に射す
陽の光を浴びろ

Shuuchuu dekitenai na mada karada ga mayotte irunda
furuiteitan ja KONTOROORU shitatte buren da
taiyou mo TSUKI mo nanmo kanzen ni kocchi muite inai ga
yaru shika nainda iikikaseru you ni sou tsubuyaita

Jyoukyou wa warui ga tada nigedasun ja konjou nai na
tenbou wa nai ga dokyou de KURIA suru shika nai ya
shoudou wa osaeta mama TAAGETTO to no kankaku sagure
hitsuyou na mono wa katsu PURAIDO o
ajiwau no wa shouri no bishu ka sore tomo haiboku no kujuu ka
sono subete wa futatsu ni hitotsu ayatsuritai unmei no ito

Zekkou no GOORUDEN TAIMU kono te de tsukame
konshin no POOKAA FEISU kimete shikakeru yo
IRYUUJON no sekai he hikizurikonde

Saigen nai PURESSYAA GEEMU sururi to nukete
eikou no BOODAA RAIN tobikoeru tame ni
HAU MENII dore kurai no daishou ga iru
tebanashitakunai no wa dore

Ron yori shouko nanda you wa kekka o dashita mono ga shousha da
chinmoku wa kin da toki ga sugireba barerun da
kankaku o togisumashite shinchou ni nagare o yomitore
genjyou no shouritsu nan PAASENTO o
kachiwaru no wa genjitsu no GEEMU SENSU
hisomu kageboushi wa akuma ka
otoko naraba isagiyoku chitte yaru kurai no kakugo de idome

Gyakkyou no KURAPPU YUA HANDO furui tatasete
zanshin na FAITINGU SUTAIRU girigiri o semero
ATENSHON abunaize genkai koete

Saikou no FEARII TEIRU rekishi ni kizame
Kanshou no shunkan o misetsukeru tame ni
AA YUU REDI kugumotta mayoi nado sute
BABERU no kaidan o agare

Megami no you ni emi o ukaberu
kimi no miryoku ni tori tsukarete
sasowareru mama ochite yuku

Kokoro ni sumitsuita yokubou fukureagaru hatenaki yume
dare mo boku o tomerarenai

Zekkou no GOORUDEN TAIMU kono te de tsukame
konshin no POOKAA FEISU kimete shikakeru yo
IRYUUJON no sekai he hikizurikonde

Saigen nai PURESSYAA GEEMU sururi to nukete
eikou no BOODAA RAIN tobikoeru tame ni
HAU MENII dore kurai no daishou ga iru

Gyakkyou no KURAPPU YUA HANDO furui tatasete
zanshin na FAITINGU SUTAIRU girigiri o semero
ATENSHON abunaize genkai koete

Saikou no FEARII TEIRU rekishi ni kizame
kyougaku no daigyakuten karei ni kimeru yo
DUU YUU NOU unmei wa ubaitoru mono
BABERU no choujyou ni sasu hi no hikari o abiro

TRANSLATION
I can't concentrate, my body is still hesitating
If I'm shaking, even with control the picture blurs
Neither the sun nor luck completely faces my way
'But I still have to do it,' I mutter as if telling myself

The situation is bad, but to simply run away is gutless
I have no prospects, but I'll have to clear it with courage
While holding down my urges, I search the distance for my target
What I need is every amount of pride

Do I taste the wine of victory
or is it the brine of defeat?
It's all one of two possibilities
I want to manipulate the strings of fate

Grasp the perfect Golden Time
I'll lay on a Poker Face with all my might
Drag me into a world of Illusion
Slipping out of an endless Pressure Game
In order to jump over the Border Line of glory
How many? How much will I have to pay?
Which do I not want to relinquish?

Evidence is better than debate; in short the one with results is the winner
Silence is banned; if time passes, we'll be exposed
Sharpen your senses and read the flow with care
What percent is the present winning percentage

To win and be separated is the Game Sense of reality
Is the lurking shadow the devil?
If you're a man
you have to venture forward ready to die bravely

Clap your hands in the face of adversity, cheer me up
Attack by the skin of your teeth with a fresh Fighting style
Attention, it's dangerous, exceed your limits
Carve the greatest Fairy Tale into history
to display the instant of complete victory
Are you ready? Throw away your hesitation
Climb the stairs of Babel

You smile like a goddess
I am enamored by your charm
I fall as I am lured in
The desire that's settled in my heart
An endless dream that swells up
No one can stop me

Grasp the perfect Golden Time
I'll lay on a Poker Face with all my might
Drag me into a world of Illusion
Slipping out of an endless Pressure Game
In order to jump over the Border Line of glory
How many? How much will I have to pay?

Clap your hands in the face of adversity, cheer me up
Attack by the skin of your teeth with a fresh Fighting style
Attention, it's dangerous, exceed your limits
Carve the greatest Fairy Tale into history
A shocking giant reversal, settle it with splendor
Do you know? Fate is meant to be stolen
Bask in the sunlight
shining at the top of Babel

Правото на преводот и транскрипцијата одат на Chizuru Elric & csakuras @livejournal

Лесно читање 2

2009-11-30T12:25:00.003+01:00

Edited:
Почетокот на приказната, и како Araragi-kun стана вампир - Kizumonogatari

Bakemonogatari/Koyomi Vamp/001

I met her in the spring break between my second and third years of high school. That meeting was impactful , and also quite devastating. In any case, I thought I had really bad luck――of course, this probably wouldn't be the case if I weren't there, but instead, someone else were in my shoes. Actually, I do think it's quite irresponsible to say that it was really bad luck that got me into this, and that maybe I should just accept that it was all my fault. In the end, I believe that me being there had started that chain of events.

That chain of events.

Not putting too much thought on such a careless thing, expressing it in that way――just for the sake of presenting it as "that chain of events", I honestly don't know exactly how large this chain actually was. What event was it that started it all, and where did it follow, and how did it end――I can't come up with a clear picture of it. And that's possible because even now it hasn't ended, or maybe that it hasn't even started yet――I honestly believed that, neither putting it as a pretense, nor a play on words.

In the end, I couldn't tell how it all played out from any point of view other than my own, and so I leave others wondering for all of eternity, exactly what kind of meaning this chain of events did have――as well as what kind of meaning this chain of events did not have. If I were able to ask them about the story, perhaps I would be able to grasp that much――but it is precisely because of that, that I wouldn't be able to tell if that was the real story.

It wouldn't be the truth, but what they recognized.

And that might be enough.

Loving it ^^

Лесно за читање

2009-11-30T09:20:00.002+01:00

Во недостаток од моментална занимација на работа и недостаток од интернет, што ме спречува да google-ам, tumblr-ам и twit-ам, да читам rss feed-ови, да гледам спотови на youtube (иако на моево жалосно компјутерче нема ни слушалки), па дури и да читам манга online (иако не сум голем фан на читањето стрипови на малиот екран) почнав да читам light novels. Baka-Tsuki линкот од страна - одлично место за почеток.

Јас почнав со Kara no Kyoukai и Haruhi и Bakemonogatari...
Bakemonogatari...

Hitagi Crab/001

In the corner of the room, Senjougahara is always reading alone. Sometimes it is a hard cover book; sometimes it is one of those comics that will lower your IQ. She seems to be quite indiscriminate about her choice of books. It may be because she reads anything with words, though there may be quality in her reading choices.

I have never seen her conversing with anyone. From my point of view, the sight of her reading a book, the very action of her reading a book may have created a wall around her.

Even if a miracle occurred and you share the same class with anyone for three years, I don't think that I’ll feel lonely not exchanging any words with that person. It just ends up as a memory that such a person had existed. Even though I don't know what will happen to me a year after I graduate from high school, I probably won't have a reason to remember Senjougahara's face, nor be able to do so.

That was what I thought.

... Senjougahara, whom I caught and hence stopped her fall, was very - impossibly light. No kidding, she was mysteriously, eerily, light.

As though she wasn't even there. That's right. Senjougahara was so light; it was as if she had no weight.

Нели е доволно за да почнете да читате?
Како што беше доволна првата епизода од анимето да ме улови. Штета само што не е преведено понатаму. I'll wait, I'll definetily wait for a story like this.
Морам да кажам дека помислив дека не би требало да постои разлика меѓу оваа тинејџ-вампирска приказна и Twilight Saga. Ама за среќа постои! Thank God! Веројатно кога би била во моите рани тинејџерски години би ми повеќе лиги би ми течеле на Edward и Bella, отколку на оваа приказна. Но, после толку прочитани книги од една страна и толку гледани анимеа од друга, топло ја препорачувам Bakemonogatari (Ghostory) за било која возраст, и за читање и за гледање. Well, I'll have fun for sure, hope you'll have too.

Чистилиштето

2009-11-28T10:40:00.001+01:00

I'm a sucker for a good slow mystery/drama anime. Барем во последно време.
Haibane Renmei е еден неуспешен проект како doujinshi na Abe Yoshitoshi. Прво започнал како неколку страници, краток опис на ликовите со ореоли и сиви крилја, слични на ангели. Потоа прерасна во приказната која е разработена во анимето, и тоа навистина добра приказна. Сигурна сум дека ако авторот продолжеше да црта и да работи на doujinshi-то ќе читавме манга подобра од анимацијата, но сепак.
Haibane се ликови налик на ангели со ореоли и крила, родени во кожурки. Во кожурките сонуваат за патот од нивниот поранешен живот, до новиот свет. Rakka сонува како паѓа од небото, па така го добива своето име Rakka (落下 lit. "falling"). Се раѓа во свет, во кој Haibane не се мешаат со луѓето, употребуваат работи и живеат на места кои луѓето веќе не ги користат. Свет опкружен со ѕидови кои не смее да ги помине додека не биде повикана на денот на нејзиниот „Лет“. Запознава други Haibane, учи за нивните карактери, и секоја од нив добива некакво значење и место во нејзиниот живот. И постојано е опседната со чувство дека заборавила нешто значајно од претходниот живот, дека некого поврeдила и треба да се искупи. Постојано се прашува каде припаѓа додека не и потемнат крилата, како знак дека е обземена со грев. Додека комуникаторот не и каже дека тоа е кругот на потрагата по гревот што треба да се исчисти и губењето на патот кој треба да се оди. Дека гревот се раѓа кога мислиш дека не грешиш и дека се прочистуваш од гревот во моментот кога го препознаваш. Тука ќе почне нејзиното лечење и патот до прифаќањето, дека најголемиот грев е немоќта да се присетат на сонот на нивоното раѓање - и со тоа, значењето на своето постоење. (Ако не го сфатам ова како дел од сфаќањето на јапонците за светот, погрешно ќе го дефинирам како клише)
Авторот оставил простор за замислување на постоењето на Haibane, па некако јас дојдов до заклучок дека Glie, градот внатре во ѕидините е еден вид на чистилиште, за оние кои треба да расчистат со сопствените внатрешни борби и товари, и да ја најдат смислата на своето постоење.

Средбата која требаше да (не) се случи

2009-11-17T11:36:00.006+01:00

Ако по некоја random случајност сте се запрашале за девојките на banner-от, пратете ме внимателно... Пополека започнувам да ги опишувам карактерите од истоимената манга и аниме (кое btw, истера трета сезона) еден од моите омилени серијали - Sayonara Zetsubou Sensei - неверојатно интересен пристап на критика на секојдневието и социјланите стереотипи во јапонската култура,медиумите и политиката

Anthology of Despair
When you get of a tunnel, there's another tunnel. And when you get out of that tunnel, there's still another tunnel, and when you get out of THAT tunnel, there's yet another tunnel. No mаtter where you go and what you do, there are tunnels and tunnels and more tunnels. That's my life.

Okairi-desu!

2009-11-11T20:11:00.001+01:00

Едно од оние малку сцени кои ме смеат до солзи секој пат кога ги гледам

Sumomo - Chobits

The sky crawlers

2009-11-09T18:13:00.002+01:00

The sky crawlers е новела во 5 дела на Mori Hiroshi, која Ito Chihiro во 2008 година ја адаптира во анимираната верзија во режија на неверојатниот, прославениот, Oshii Mamoru. Аниме кое дефинитивно не е воено, нити авантуристичко, нити акционо. Аниме кое може единствено да се сврсти во философска расправа и психолошка драма. Сеуште се обидувам да го дешифрирам насловот и единствено ме потсеќа на Тага.

Во една можна верзија на сегашноста на светот, или подобро на Светот од претходната војна, возрасните се забавуваат со војната, во која актерите се Kildren - деца-пилоти, осудени да живеат вечно во својата адолесценција во круг на избор на смртта и повторно будење заради нивните пилотски способности. Децата се деца само во физичка смисла на зборот; во нивните потези, размислувања, сеќавања нема ништо детско. Во тишината меѓу борбите ги гледате нивните возрасни, тажни и празни лице.
Воопшто не е mainstream филм, па оние кои нема да се потрудат да поработат на своите размислувања, нема да ги прочитаат пораките за значењето на војната, животот под секојдневниот притисок на смртта и значењето на сеќавањата. Ова е онаков филм за кој размислувате дури го гледате, и потоа уште размислувате, и уште, и ве држи уште некое време, како deja vu. Чувство што го имате како кога го гледате Blade Runner, или нешто слично. И бидете стрпливи и почекајте до последната секунда на филмот за да си ја надополните само листата на теми за размислување, особено за егото и цинизмот на отаку светот.
Самото аниме е полно со тишина, онаква каква што може да ја исполни само Kawai Kenji, во 2Д сеќавања, и гласни и брзи, 3Д реалистични воздушни пресметки на пилотите ловци. Можеби некому ќе му смета преминот од едноставниот цртеж на ликовите во компјутерски совршено направените воздушни борби. Мене лично ме воодушеви. Зашто „децата“ во тишината, изгледаа како ехо и постојано повторување на реалноста, а борбите, грубо и прецизно ја опишуваа брзината на дејството, адреналинот на летањето, близината на смртта и потрагата по целта на сето ова повторување.
Дефинитивно да се запрашаме што се сеќавањата, а што секојдневната потрага по изненадувањето, што е животот воопшто.

My stereotypical anime taste :)

2009-11-07T16:30:00.004+01:00

превземено од AltJapan

Girls Who Like Boys (Who Drive Giant Robots)

Gemuste: Anime/Comic Ranking By Gender (Japanese language)

Compiled by the otaku matchmaking service (!) Otakuma from a poll conducted between April and August of this year, here are the top anime series ranked by popularity by gender.

Males

1) K-On!

2) The Melancholy of Suzumiya Haruhi

3) Lucky Star

4) Gundam (all series)

5) Saki

Females

1) Gundam (all series)

2) K-On!

3) Code Geass

4) Macross Frontier

5) Evangelion / Toradora! (tie)

So what do we have here? Four out of five of the top shows watched by girls are about giant robots, while four out of five of the top shows watched by boys are about little girls! Welcome to the new world order, otaku-style...

Хмм, се осеќам дел од стереотипот, со тоа што никогаш не сум ги сакала момците кои ги возат роботите, туку самите роботи, и сум ги ценела девојките што ги растураат / водат момците кои возат роботи.
Enough excuses - my anime taste - a part of the new world order, otaky-style :)))

Emotional with a gun

2009-11-05T19:25:00.003+01:00

Madlax OP Theme
"Hitomi no Kakera" (瞳の欠片, Fragments of a Gaze) by FictionJunction YUUKA

NOIR ED Theme
"Kirei na Kanjo (「きれいな感情」 Beautiful Emotions)" by Akino Arai

And remember Canaan?

Ме интересира дали е само стереотип што анимеата за девојките-убијци а-ла Никита заслужиле вакви емотивни музички теми

Metropolis revitilized

2009-11-03T20:34:00.005+01:00

Под псевдонимот кој го носам без право, продолжувам да пишувам на страницава, за душичкава моја и менталната релаксација која ми ја дава анимето, воопшто.

Кога го прочитав насловот, очекував нешто слично на Metropolis, германскиот нем екпресионистички научно фантастичен филм од 1927 година. И не се излажав многу. Всушност, премисата на двата филмови е иста - последиците од капитализмот и социјалната криза на класната поделба. Иста е и неверојатно замислената архитектура, на високи згради која потсеќа на Њу Јорк, аналогијата на Вавилонската кула / Зигуратот - патот до небото и Боговите, напредната технологија која доминира низ целата приказна и во секојдневниот живот на јунаците.
Анимето се базира на манга, која оригинално е напишана од Tezuka Osamu (The God Of Manga) во 1949 година, инспирирана од единствена слика од раѓањето на роботот од германскиот филм, без авторот претходно да го погледне филмот. Меѓутоа, филмуваната верзија, т.е. анимето, тема на постот е многу поблиску до оригиналниот нем филм. Но барем, карактеристичниот цртеж на авторот на Astro Boy и Black Jack, ја задржал својата мекост на острата позадина на технички фантастичниот свет.
Разликата е и во ликовите и нивната улога, го нема дуалитетот кој беше некако подтема на филмот, во однос на пример, на улогата на работниците (како роботи), ниту пак виси во воздух прашањето на полот на ликовите. Иако Duke Red и овде се бори меѓу улогите на татко и владетел над градот. Tima е робот - девојче со реален човечки лик, направена како ќерката на Duke Red. За разлика од неа, Michi е главниот лик во мангата, кој може да си го менува полот по желба. Или пак, ликот на Мариа и роботот по нејзин лик, и нивната улога во оригиналниот филм.

Музиката е некако „откачено вклопена“, цело време вие New-Orleans-style-brass band-jazz, а во климаксот на настаните кога се руши Зигуратот, свири Ray Charles и неговата I Can't Stop Loving You - искрено мене ми беше memorable moment, можеби поради тоа што звукот на песната ги надгласи звучните ефекти на рушењето. Не беше ништо помалку ефективно од оригиналната симфониска музика на големиот оркестар на Вајмарската република во лајт-мотивот на Wagner и Strauss. Едноставно поддршка на ефектот дека се случува нешто величенствено.

Don't you ever let them tell you who you are

Некогаш и сега, животот и смртта

2009-10-10T09:33:00.005+02:00

"As long as you have your life, you have a future"
Со оглед на сето она што ми се случува во последно време, некако оваа реченица ме натера постов да го посветам на Now & Then, Here & There. Но искрено, немам многу желба да раскажувам, само на кратко ќе ги опишам чувствата што ги заприметив: свет во постојана војна, бесмислен живот без надеж за децата војници и жените-алатки за раѓање на нови војници, свет полн со смрт, без животната радост на водата, живот во постојан притисок дека треба да се следат нечии наредби за терор и насилие, безумиа не еден човек кој својата среќа ја гледа во владеењето со дишењето на другите, и одлучноста на едно дете кое го сака зајдисонцето, водено од борбата да заштити некого нему драг.
Освен едноставниот цртеж, и музика која практично беше безлична, целово аниме е masterpiece, не сум гледала ништо по тажно и поболно, безнадежен круг на насилие и смрт. Такви сме луѓето, себични, не размислуваме за другиот, туку само за сопственото добро, за тоа како ние сами да преживееме. А како ли ќе живееме со грижа на совест, и без место каде да се вратиме? Тоа го раскажуваа децата во анимево. Дека треба да се бориш за она во кое веруваш, дека треба да се издржи до крај за своите идеали.

Не се чувствувам како poljaff во последно време, незнам дали уште ќе пишувам, бар не некое време, посебно што се осеќам дека секое аниме ми дава порака, дека ниедна борба за љубовта не е бесмислена. И осеќам дека секаде ќе се вмешам себеси, и моите осврти би биле премногу под влијание на мојата моментална психичка состојба на несигурност во себеси.

За оние малку што ме читаат, се извинувам, осеќам потреба да се скријам во сопствената куќичка, можеби таму ќе се најдам повторно себеси.

Брутална бајка на јапонскиот конформизам

2009-09-30T18:09:00.008+02:00

Jin-Roh: The Wolf Brigade или само Jin-Roh (人狼, Jinrō, lit. "Man-Wolf") e анимирана верзија од 1999 година во режија на Okiura Hiroyuki на мангата Kerberos Saga на неверојатниот Oshii Mamoru
Филмот е поставен во алтернативна Јапонија од 50-тите, кога после војната со неа владее милитантна влада, фашистички настроена полиција и сурова војска. Во центарот на дејствието се војникот Kazuki Fuse, член на специјалната единица војници тренирани како ѕверови, "Kerberos", со тежок заштитен оклоп и Stahlhelm, кацига со гас-маска и очила за ноќно гледање и девојката Kei Amemiya, која е член на „терористичката“ организација Sect, во функција на детски курир со шифра „Црвенкапа“.

Трагичната и невозможна љубовна врска ќе беше во редот со сите други слични приказни, ако анимево не презентираше алегорично но дрско реална состојба од историјата на Јапонија, кога студентите во 60-тите и 70-тите години на минатиот век се побунија против растечкиот страв и милитантниот став на јапонската влада, која попушташе под притисокот на САД да се „брани од комунизмот“; се побунија за подобра политика на вработување и образование, промени во политиката и економијата. Овие движења за жал се разредија низ годините и бирократијата, а владеечката LDP, сеуште има слаба опозиција, која не успева да се ослободи, како што и Fuse во приказбава e неспособен да ја напушти „глутницата волци.“ И самиот Oshii Mamoru, заедно со членовите на Studio Ghibli - Miyazaki Hayao и Takahata Isao беше меѓу редовите студенти протестанти.

Транскрипцијата од приказната за Rotkäppchen во филмот, преземена од Wikipedia:

Once there was a little girl, called Little Red Riding Hood, for she wore always that red riding hood. Now her mother had made her a suit of clothing for her to wear, and this suit of clothing had been made completely out of metal. Her mother then went away to stay alone in a little cottage in the woods, and told the girl, "only when you have worn out this suit of clothing shall you come and visit me." So the girl, nodding solemnly, bade her mother goodbye and set to work to wearing out her suit of metal clothing.

Everyday she rubbed herself against the walls of her home, so that the clothing would be worn out sooner. Everyday, day-by-day, without fail she would rub herself against the walls, till her clothes became thinner, and thinner till she completely wore it out. Elated, she made some bread with butter and wheat cakes for her mother, intending them as gifts, and left her house for her mother's cottage in the woods.

Along the way, just as she was about to enter the woods, she encountered a wolf, which asked for some of her cakes and bread. She refused, for it was to be a gift to her mother. Unfazed, the wolf asked if she would be traveling via the road of pins or the road of needles. The young girl replied that she would be using the road of pins. Thus, the wolf ran quickly down the road of needles and knocked upon the door to the girl's mother's cottage.

"Who is it?" the girl's mother asked.

"It is I, your daughter, come to bring you cakes and bread." And when the mother opened the door, the wolf killed her, eating most of her.

Sometime later, the young girl finally arrived at her mother's cottage. Knocking upon the door, she heard her mother call out in a strange voice, "who's at the door?"

"It is I, your daughter, come to bring you bread and cakes, for I have worn out my clothing of metal and now come to visit you."

"Come in my daughter, the door is not locked!" But the door was locked, and the little girl had to climb in through the little hole at the bottom of the door.

Once inside, she noticed that her mother was in bed. After the long walk through the woods the girl was hungry, and said thus to her mother. "Mother, I'm hungry, for I have traveled far and deep to this place."

And so the reply was, "there is meat in the cupboard, that you may consume to sate your hunger."

And as the little girl was about to eat the meat from the cupboard, suddenly a cat jumped onto the cupboard and told the girl, "do not eat this meat, for this is the meat of your mother, whom has been murdered most foul by the wolf that now sleeps in her bed!"

Thus the little girl told her mother, "Mother, this cat says that it is your meat that I am about to eat!"

And her mother told her, "Surely this cat is lying, for am I not alive and well, talking to you even now? So throw your stick at the cat and eat the meat to sate your hunger." So the girl obediently threw her stick at the cat, thus scaring it off before consuming the meat.

When she had eaten her fill, she felt thirsty, and told her mother so. "There is a bottle of wine above the fireplace child, drink it, and sate your thirst."

And as the girl went to the fireplace and picked up the bottle, a bird flew onto the fireplace and chirped, "little girl, do not drink this wine, for it is the blood of your mother that has been killed by the wolf whom now lies upon the bed."

And when the little girl said to her mother, "mother, there is a bird that says that this bottle of red wine that I am about to drink is your blood, and that you were killed by a wolf, whom now lies in your place!"

And thus came the reply, "child, am I not alive and well? So is the bird lying. Throw your cloak at it, that you may then drink of the wine in peace, and vanquish your thirst." Thus the girl did as she was told, and drank of the wine, till not a drop was left.

Now when she had eaten and drank her fill, till hungry and thirsty she was not, suddenly the girl felt sleepy. Thus her mother said to her, "come child, and rest by my side. I would have you by me once more." And the girl walked to her mother's side and undressed. Putting her clothes of cotton and wool neatly by the side, she climbed into the sheets with mother, so as to rest. There she saw her mother, looking very strange.

"Why mother," She exclaimed, "what big ears you have!"

"The better to hear you with, my child." Came the reply.

"Why mother," the girl continued, "what big eyes you have!"

"All the better to see you with, my child." Came the reply.

"But mother, what big paws you have!" The girl exclaimed.

"The better to hug you with." Came the reply.

"Oh mother, what big, sharp teeth and terrible mouth you have!" The girl cried out.

"The better to eat you with!" The wolf said.

And at that, the wolf pounced upon the girl and devoured her, rending apart her flesh and bone, eating her alive, ignoring her screams.

And thus, the wolf ate the girl, sating its hunger

Сите “прекрасни“ верзии

2009-09-28T19:07:00.007+02:00

EDIT X3:

Трет пат ги постирав сите OP & ED themes од Bakemonogatari, и терт пат ги тргаат од YOUTUBE!!! Them Bastards!!! Ама ќе ги направам сама, па ќе ги опнам пак кога ќе дојде време!!!!

ПОздрав од едно луто и повредено полжавче!!!

Тага и надеж

2009-09-22T21:03:00.005+02:00

Во 300-та чуда што имам изгледано од аниме, сум наишла на неколку анимеа, кои не можам да ги споредам со ниедно друго. Меѓу тие, ретките такви, и прекрасното Wolf's Rain. Навистина го жалам секој оној кој пропуштил да го гледа. Зашто пропуштил едно ремек-дело на кинематографијата воопшто. Без оглед на комерцијалниот момент на 4-делната ОВА која го завршува анимето или мангата која излезе после анимето, без оглед на сите бенефиции од продажбите на сите колекционерски предметi и фетишот на тинејџерките, кон волците (што лично, не го сфаќам)
Совршено, комплетно дело: приказната на Nobumoto, Keiko која потсеќа на некоја руска бајка, грчка трагедија, дури и помалку sci-fi, епско патешествие; цртежот кој сеуште ми е неверојатно оригинален, полн со мрачна и студена атмосфера, чувство кое ве следи дека дошол крајот на светот изразено низ навистина одличниот приказна, празните позадини, интернационалниот soundtrack и музиката на Kanno, Yoko, одлично креираните (btw, сите трагични) ликови од страна на еден од најискусните аниматори во аниме индустријата Kawamoto, Toshihiro, сето тоа прекрасно изрежирано од Okamura, Tensai.
Сижето би било следното: се знае дека кога ќе дојде крајот на светот ќе настапи рајот, а него можат да го најдат само волците со помош на Девојката на Цвеќето (The Flower Maiden). Но волците веќе 200 години не одат по лицето на Земјата, поточно не одат на 4 нозе и изгледаат како секој друг човек. Тие што преживеале, бар некои од нив Kiba (Песјак), Tsume (Канџа), Hige (Мустак) и малиот Toboe (Виење), здружени, во потрага по рајот, тргнуваат да ја бараат својата спасителка Cheza. Практично, секаде околу нив светот се откажува и умира, а нивните животни приказни и личните трагедии, кои им го дефинирале и карактерот, но и иднината, случајно ги спојуваат заедно, со Рајот како цел. Kiba е неуморен, дрзок, инаетлив, независен и непоколеблив; Tsume е арогантен, искусен, силен, заштитник; Hige е весел, позитивен, оној кој ги држи сите заедно, но со голема грижа на совест и долг кој треба да го искупи;Toboe e млад, ведар, полн се енергија да се докажи. Нормално, тука има и неколку пратечки ликови, моќници кои и самите сакаат да стигнат до Рајот, научници и полицајци кои сакаат да ја откријат вистината за крајот на светот, ловци кои едноставно сметаат дека волците се криви за нивната трагична судбина.
Незнам, веројатно, целиов овој осврт води кон тоа дека 30 епизоди тага и не се баш инспиративни за гледање. Но, од друга страна, таа потрага по Надежта и Иднината, мене барем ме тераше да одам до крај, со волците низ пустините и снегот до Cheza и Рајот.

Линк до преходниот пост и одличните OP & ED теми.

Hairy Tale

2009-09-21T21:11:00.000+02:00

Mорав уште ова :))))
Како страсен фан на Studio 4oC, ви го претставувам следново едноминутно чудо:

The Best Shampoo commercial ever!

Ani Kuri 15 of 15

2009-09-21T21:01:00.000+02:00

15 минути оригинални идеи на 15 оригинални аниматори од Studio 4oC. HF!!!!

The Alternative

2009-09-20T21:19:00.008+02:00

Да речеме дека ви се допаѓа некоја серија, на пример Fullmetal Alchemist, Eureka 7 или во случајов Macross. Би се нафатиле ли да ја гледате алтернативната приказна? Друга верзија, односно потполно поинаков почеток, тек и крај на приказната, исти ликови но со малку изменети карактери во однос на оригиналот. Т.е. FMA: Brotherhood, Eureka 7 - Pocket full of Rainbows или Macross: Do you remember love? За среќа, наведените примери и други слични, бар тие кои јас сум ги гледала, не биле полоши од оригиналот.
Macross: Do you remeber love? е филм кој ја раскажува хронолошки истата приказна со оригиналната серија. Но, развојот на настаните е многу поинаков. Почнувајќи од моментот на средба на Hikaru и Minmay, војната меѓу Миклонците и Зентрадите, и улогата на Мелтландите - жените џинови во војната, судбината на Земјата и тајната на Протокултурата, поврзана со звукот од декодираните музички табли од Протокултурата и гласот на Minmay.
Но, и не е се така поинаку. Пред Ichijo повторно е изборот помеѓу двата главни женски лика. Minmay или Misa? Која алтернатива на иднината да ја одбере? Само што овој пат Ichijo Hikaru не се однесуваше како дете што ви доаѓа да го удирате по уши секој пат кога треба да одличи. Одлуката ја прави брзо и зрело, па не ме налути овој пат.
За разлика од оригиналната серија, во филмов го нема шовинизмот, жените имаат повеќе улога на Амазонки, и психички и социјални, и иако приказната е позбиена, и алтернатива на текот и исходот на настаните, јасно е раскажана и 2 часа веднаш поминуваат. И иако не се раскажани толку детално односите и врските помеѓу Културата и Протокултурата, Мажите и Жените, трите главни ликови се доволно добро опишани да го објаснат насловот: Do You Remeber Love? Само повторно, како и секоја верзија на Macross, не ви е јасно како успева Minmay со песната на Протокултурата да го смени исходот на војната.
Знам, пристрасна сум за Macross и Hayase Misa. И знам дека овие sci-fi space battles пропратени со филингот на мјузикл делуваат некако girly, but who cares. Јас навистина уживав во цртежот, анимацијата, па дури и, смешно но вистинито, во поп-песните на младата ѕвезда од Macross.

Dear Yuuki...

2009-09-18T20:20:00.009+02:00

Кога човек има бујна фантазија, како што е случајот со мене, избегнува драми, особено онакви со кои јас се соживувам, какви што се The Grave of the Fireflies (кој беше на таа Јапанорама, се извинувам за гласниот БЕНГ од задните редови - ми испадна апаратот од раце, барајќи шамивче да си ги избришам очите). Или на пример, Sutjeska (1973) (умирав од плачење кога бев мала, кога на крај загина Борис Дворник, а.к.а. Далматинац). Дефинитивно не! Плачка!
Tokyo Magnitude 8.0 не ме расплака, што значи сум се поместила во по-„ладни“ води. Се’ до 10-тата епизода, реалноста на серијата ме допре, но некако останав со ставот, па баш и не е толку се’сјајно, се’ реално... Се’ до крајот...
Ми се допадна развојот на приказната и ликовите, навистина нешто „свежо“ низ толкуте Глупости што излегоа сезонава. Едноставна анимација, ништо посебно во цртеж, но одлично доловена атмосфера - не требаше ништо повеќе. Ми се допадна амбиенталната музика, не премногу драматична, но некако тивко осамена, болна, помалку трагична. Гласовите повторно одлично избрани. Незнам, ретко одбирам драма, но овие единаесет епизоди беа навистина одлични.
Нeвозможно е да се случи земјотрес од толкав размер без толкава трагедија - да се поместат згради, да распукаат улици, да се рушат мостови, да избувнат пожари, да паѓаат кули, да гинат луѓе. Невозможно е да се остани присебен, особено ако изгубите некој близок - невозможно да е не ви се здроби срцето од болка...
На почетокот...
"this work of fiction surrounding the circumstances of a massive earthquake in Tokyo is based on tremendous amount of research and verification. Striving for a sense of realism, many simulations were thought of to create this original story, however circumstances may be different to the real thing"

Некако на крајот, не сакам ни да замислам колку би можело да е пореално, пострашно од ова............

Crossed destinies, part 3

2009-09-12T09:20:00.000+02:00

Па, да, Дечко, во право си - the beginning of it all - xXxHoLic. Пред Natsume Yuujinchou, пред Mushishi, пред Bakenomogatari. Дури и кога ќе погледнете suggestions на MAL, тука се сите во еден кош. Иако се различни по раскажување, атмосфера, позадинска приказна и ликови, сепак...
Лично, им се восхитувам на Јапонците, бидејќи верувам дека со тие „детски хорор“ приказни што ги раскажуваат сеуште се држат за традиционалните вредности и влијанието што фолклорот сеуште го има врз начинот на размислување, па дури и така да го наречам, храбриот став што Јапонците го заземаат кон животот.

Можеби токму во xXxHOLiC тоа е најнагласено - дека не постојат случајности, се’ е припишано на судбината, неизбежноста да се случи нешто денес, за да може да се случи нешто друго во иднина. Па затоа Yuuko, Вештицата на Димензиите, ви исполнува желби, но за возврат бара од вас нешто ваше драго и скапоцено, кое не некој чуден начин во некој иден настан си го наоѓа своето место во рацете на друг сопственик. Чудна замисла на светот и Универзумот. Чудно и симпатично раскажан преку егзотеричната или мистично егзотичната Yuuko. Всушност, одличен пример на секоја девојка, и покрај хедонистичката склоност кон сакето.

Серијалот започнува кога Watanuki случајно ќе налета на нејзиниот дуќан за исполнување желби, со надеж дека ќе најде спас од духовите кои постојано ги гледа и го пратат секој чекор. Yuuko за возврат од него бара да ги работи секојдневните задачи во нејзиното домаќинство. И пропратно, случајно или не, Watanuki и неговиот соученик и подоцна заштитник Doumeki стануваат вклучени во сите барања и желби на посетителите на дуќанот на Yuuko. По пат во приказната се вклучени Himawari-chan, „љубовта“ на Watanuki, срамежливата Zashiki-warashi и нејзините мали компаниони на летечки бордови - Tengu и заштитнички настроената Ame-warashi, The Pipe Fox или Kudakitsune, лисицата со девет опашки, која повторно е тука да го штити Watanuki, „бездушните“ куклички Maru & Moro и нормално, неразделно поврзана за Yuuko, црната Mokona Modoki. И не знаете што е посимпатично - внимателно избраните карактеристики на ликовите и нивната улога во целосната приказна, едноставниот цртеж со ликовите со екстремно долги екстремитети, што мене лично ме освои, или самиот тек на приказните и поуките во секоја епизода, реалните проблеми раскажани низ духот на јапонскиот фолклор.

Приказната не заврши по краткиот филм Manatsu no Yoru no Yume (односно Midsummernight's dream) , кој намерно излезе паралелно со The princess and the birdcage, филмот на Tsubasa Chronicles. Продолжи со една сезона од 24 епизоди верна на мангата која сеуште е во тек, па излезе дополнителна сезона со наставка Kei од 13 епизоди, која подетално обработуваше некои ликови во мангата, па за на крај да се дополни и со Shunmuki, дводелно ОВА, која излезе паралелно со Tsubasa Chronicles: Shunraiki. Нормално, кога станува збор за CLAMP, незамисливо е некоја приказна да стои самостојно, а особено што Tsubasa Chronicles е миксот и некако врвот на сите претходни приказни, па следствено нормално е нејзините ликови да се вмешани и во оваа приказна. Всушност, патешествието на ликовите на Tsubasa започнува со помош на Yuuko. Па некако логично беше Shunmuki и Shunraiki да излезат заедно и некако да ја дообјаснат приказната за Syaoran и Sakura низ улогата на Yuuko, а особено на Watanuki. За среќа приказната не завршува тука, мангата продолжува да излегува, растејќи и зреејќи, а веќе е најавена и нова ОВА, се надевам за во блиска иднина.

Од (не)обична приказна за духовниот свет, xXxHoLiC прераснува во прекрасна приказна за сонот и она што стои позади границите на „реалниот“ свет, после животот и смртта низ оригинална артистичка визија. И јас сум цврсто убедена дека покрај мојата лична фасцинација од јапонскиот фолклор, xXxHoLiC е a-must-see, за било кој, поради целокупната вредност што ја има во аниме светот.

Белешка на авторот: screenshot-овите следат за кратко време

Vanish

2009-09-07T12:45:00.002+02:00

Насловот на 10-тата епизода на CANAAN некако се слеа во песнава

Quick Mental note

2009-09-02T16:01:00.012+02:00

Како непореклив факт за мене - horror is a definitive no-no: it gives me bad dreams.

Тогаш зошто сум воодушевена од целиот оној скриен свет на јапонската митологија, и сите оние ghost stories во јапонските аниме? И зошто, аниме како Bakemonogatari ми е fav за годинава (досега)?
Да наведам само „неколку“ причини:

интересниот начин на раскажување, од типот на Sayonara Zetsubou Sensei ( иако не би сакала воопшто да ги споредувам)
анализата на секоја од приказните, сложените врски со опседнатоста, опседнатиот, опседнуваните, причините, поводите и спасението
вклопувањето на секојдневието, проблемите на денешницата и социјалните односи во секоја чудовишна приказна или урбана легенда
карактерите / личностите и нивната улога во приказната, и светот воопшто
оштриот цртеж со бледи контури и неверојатни анимирани кадри (прекрасниот оригинален уметнички израз)
фантастичните гласови на актерите, не само заради одличните актери, туку комплетниот casting и распоредот на улоги, одлично вклопен
сите оние „нови“ OP & ED themes во зависност од приказната која се раскажува, одлична музика и одлична свежа анимација

Заслужен рејтинг R-17+ , не само поради profanities and violеnce, туку и заради социјалниот и менталниот развој на гледачите.

Се заљубив... неверојатно возбудливо, mentally challenging for a change (in a positive way), и нешто за кое јас лично, едвај ја чекам следната епизода.

Социјални предвидувања - ttly random stuff

2009-08-29T17:00:00.007+02:00

Следствено на моето расположение...и фактот што многу гледам аниме, па на памет ми дојде следново. Што ли е со Јапонците и предвидувањата? Што е тоа што ги тера да фантазираат во стилот на Жил Верн? Зошто сите овие приказни со технички, општествени, социјални предвидувања за иднината? Не само на база на искуствата од минатото или познавањата на меѓучовечките односи. Не зборувам за оние моментално нереални приказни за други и паралелни светови, за измислени држави и светови, за вонземјани и џиновски роботи. Ниту зборувам за развојот на случувањата во приказната како варијанта. Зборувам за (црните) мисли на Јапонските манга и аниме автори за тоа каде води светот, односно која е иднината на Јапонија конкретно. Страв ли е, или желба?

Selecao шаховските игри во Higashi no Eden, претпоставките како ќе реагира светот на вашите акции, како ќе реагираат вашите соперници, и вие самите, како ќе го спасите. Или претпоставките за социјалната иднина на младите, NEET-овци, cyber генијалци, „социјални зомбија“. Претпоставките за најблиската иднина, за утрешниот ден.

The Book of Prophecies во 20 Century boys, комплетната детска фантазија во една книга: како да владее и како да се спаси светот, колку да се верува во пропишаните норми за она што е правилно и добро, и колку е Вистина вистината на победникот. ESP предвидувања кои гледаат 50 години нанапред во политичкото уредување на светот.

Комплетната замисла на Shangri-la: Трендовите на денешницата, екстремно декадентно развиени - карбон валута и ограничување на потрошувачката на CO2, транссексуализам како секојдневие (важејќи за двата пола), деца со натпросечна интелегенција кои владеат со светските берзи преку неверојатни хакерски вештини... една варијанта на тоа како би можел да изгледа светот после повеќе од пола век.

Велам, моето расположение... бидејќи еден аниме зависник од забава, не би размислувал толку конкретно за еден небитен детал.

Моќ, Политика, Религија - Спасител и Рај на Истокот

2009-08-25T19:54:00.015+02:00

Доста беше аниме пост, back in critical action ;)

И од кај да се почне... Веројатно најдобро од секојдневието, барем моето онака обично, веќе помалку NEET-овско (а.к.а. social zombie!). Желбата да се пронајде херој, или да се обвини некого за својата безперспективна иднина. Да се уништи бескруполозно она што ве повредило или да се продолжи да се биде жртва, предадена од преметот на вашата борба. Да се побегне од реалноста во дигиталниот свет или да се живее со надеж за спас на светот надвор. Да се бунтува против конформизмот на денешницата или да се верува во човештвото и неговата иднина. Секако, оние што го гледале Higashi no Eden, не се збунија од овој вовед. Навистина, покрај сите оние lovey-dovey shoujo и сите kick-ass shounen anime-a и сите адаптации на игри што излегоа во оваа година, конечно нешто оригинално што привлекува внимание. Оригинално, само во смисол на различно од горе-наведеното,но доволно да ве задржи пред мониторот.

Уште една приказна за херој во еден од нас, херој во секој обичен, доволно интелегентен, доволно визионер, доволно самоуверен и доволно оптимист - без супер-моќи, роботизирано оружје или натприродни и нереални сојузници. Уште една приказна за спас или доминација на светот, или Јапонија. Уште една игра на опстанок „а-ла-Battle Royale“ и победа на најдобриот, најоригиналниот, највештиот. Уште една приказна тесно поврзана за социјалниот статус и проблемите на младите Јапонци. Уште една приказна за играта на случајности. Уште една (не)реална приказна за пријателството и љубовта. Земете било која тема од овие одделно и ништо особено. Ставете ги сите на куп и добивате одлично аниме, кое дефинитивно заслужува продолжение, па нека биде тоа и во вид на филмови. Навистина, 11 епизоди беа само доволни за вовед, да ви стане интересно и да сакате уште.

Кога го гледав трејлерот ме привлече уште од старт, и го ставив во plan-to-watch листата. Но, кога почна да се емитува... Хм, гледајќи ги оценките, помислив, мора да е too-hyped. И почекав малку, за повторно да ме возбуди. Но, искрено не ме возбуди премногу. Ама ми се допадна: ликовите - многу симпатични, главните добро обработени, споредните доволно дополнувачки; приказната - со интересен почеток, интересен тек, интересна кулминација, забавна и воопшто не-напорна; хуморот - па, ве држи во текот на целата серија, очигледен и оптимистички, ништо прикриено и саркастично; цртежот - симпатични едноставни лица, од една страна, детално векторизирани позадини, внимателно обработени, од друга; а музиката - искрено, ме изненади OP theme-от од Oasis, но не значи дека не ми се допадна, а ED-от беше графички фантастичен, иако музиката, како и целиот soundtrack, не беше нешто посебно.

Но, најинтересни ми беа сите оние очигледни, но донекаде и скриени метафори: Светот е зафркнат, треба да се најде Спасителот, меѓу 12 избрани; со „обврска на оние што имаат“ (noblesse oblige) и со помош од консиерж - Juiz (Судија), од Земјата на Изгрејсонцето да го направат Рајот. И мотото: The abuse of greatness is when it disjoints remorse from power! Edit: Ќе се направам паметна во моментот и ќе кажам дека го открив Шекспировиот Цезар, повторно :)

И на крај, не беше hyped, навистина многу добро аниме. Едвај чекам до филмот,да ја видам борбата за Рајот на принцот во земја без крал ;)

I saw you in Heaven
and heard of your glory
You saved our world from the fallen angels
I saw Messiah standing,
Standing before me with no words
Nothing but “Hope”.
When we lost dread, a Demon was laughing
But now you are showing us wonder
Giving your love
With awe, down on my knees again
I’ve got to know you’re the one,
The only one reveals the world
The king has come to lighten up your feet
The king has come! With justice till the end
The king has come! To save us from the dark
Who could ever doubt? We have faith
Let me walk with you when I'm lost in the wild
I know you always lead me to another Eden
LEt me bless your name, O Lord, O Lord
Your words will never fade away
Since we believe you're the light on Earth
Reveals the world

Bam!

2009-08-06T11:17:00.001+02:00

Ова ме насмеа сабајлево.
You Vagabond fans catch the pun probably :))

Ај, ветувам нема да гњавам повеќе со мангава :)

The Great Escape

2009-08-05T09:34:00.004+02:00

The Great Escape

"Only the guys who believe they'll live will survive" <- убедувањата на 10-годишно момче

"Real life tends not to go the way you want" <- искуствата на 50-годишен човек

Се’ поинтересно ^^